Finding Forrester (2000)

Het gaat over de vriendschap tussen twee personen die contrasteren qua leeftijd, huidskleur en sociale achtergrond, maar één iets gemeen hebben: een passie voor literatuur. Sean Connery speelt de wijze excentriekeling, Rob Brown het jonge talent dat z'n omgeving wil ontstijgen. Anna Paquin heeft een te kleine rol. F. Murray Abraham speelt opnieuw een Salieri-type: iemand die net niet het grote talent heeft en jaloers is op hen die het wel hebben. De visie op talent en genialiteit moet je met een korreltje zout nemen. Na het voorlezen van een paar zinnen is iedereen het erover eens dat een bepaalde tekst geniaal is. Forrester raadt Jamal aan om niet na te denken tijdens het schrijven, een soort écriture automatique. Dit is een geromantiseerd Hollywoodbeeld, alsof het ofwel vanzelf komt ofwel helemaal niet. Kortom, het is leuke ontspanning met goed acteerwerk, maar inhoudelijk niet al te ernstig te nemen.

Een zoet koekje. Van Sant heeft waarschijnlijk wel meer voeling gehad met het arthouse-genre, ondanks dat ik daar nog maar 1 voorbeeld van heb gezien. Deze "zoetere" vorm van zijn cinema lijkt vooral voor het sentiment en de glimlachjes te zijn gemaakt, ondanks dat het niet heel grappig is wat hier wordt vertoond. Wederom een rol die Connery op het lijf is geschreven trouwens, de beste man weet hem dan ook goed te benutten. De jonge Brown doet het ook redelijk, maar acteert wel net iets te emotieloos en statisch. Bijrollen van Abraham en Paquin mogen ook wel vernoemd worden. Van Sant trakteert op een lange en vaak voorspelbare film die veilig binnen de lijntjes kleurt en vooral voor het feel-good gemaakt lijkt te zijn. In dat geval streeft de film niet naar al te veel resultaat, vandaar dat het waarschijnlijk ook niet Van Sant zijn populairste film is geworden. Visueel is het redelijk makkelijk en simpel, gelukkig niet lelijk. Het camerawerk is niet zo knap als waar Van Sant toe in staat is, maar enkele scenes zien er wel mooi uit. Ik denk dat best geregisseerde scenes die in het voetbalstadium en de scene waar Connery tussen de mensenmenigte vast komt te zitten zijn. Ondanks dat de film soms wat anders doet blijft het als geheel een best voorspelbare film met een net wat te zoete finale. Gelukkig is de loop van het verhaal nog wel vermakelijk en de 136 minuten voelen nooit echt te lang aan. Bovendien is het een goedbedoeld verhaal met een duidelijke boodschap. Ik heb niet veel wat ik echt kan prijzen, maar ook niet veel wat ik kan bekritiseren. Daarom geef ik het gewoon een normale voldoende.

Finding Forrester ging ik eens kijken om toch een soort van eerbetoon te brengen aan Sean Connery die onlangs overleden is. Meestal als er zo een bekend regisseur of acteur is gestorven probeer ik dat te doen uit eerbied voor wat ze ons doorheen hun leven aan moois hebben geschonken. Finding Forrester ben ik volledig blanco ingegaan. Al snel dacht ik het zal wel over racisme gaan of een soort van Rear Window worden. Volledig ernaast. Het ging voornamelijk over vriendschap. Het helpt vast wel als je wat geinteresseerd bent in lezen, maar echt stoffig voelt deze film niet aan. Het is een vrij rustige film met interessante inhoud. Leuk om eens gezien te hebben. Voorspelbare finale dat wel, maar dat doet voor mij niks af aan de waardering.