Ilman Tytärtäni (2002)

Dr. Sayyed Bozorg Mahmoody, bekend van de film Not Without my Daughter als de kidnappende echtgenoot met losse handjes, mag in deze documentaire vol zelfmedelijden leeg lopen en de zogenaamde andere kant van het verhaal vertellen. Nou ja, de enige getuige is Alice Sharif, de ex-vriendin van Betty Mahmoody, die weinig indruk maakt met haar gespeelde verbazing en nerveuze lachje. Ze zou bijvoorbeeld nooit blauwe plekken bij Betty hebben gezien en natuurlijk was er niets aan de hand en mocht elke vrouw in Iran gaan staan waar ze wilde Het motief van Betty is geldelijk gewin volgens deze mevrouw. Dr Mahmoody zelf ontkent uiteraard dat hij een vrouwenmepper is en komt na 15 jaar(!) op het lumineuze idee om met een draaiende camera voor het eerst zijn dochter Mahtob te bellen. Die heeft in een interview aangegeven nooit meer contact met hem te willen, maar dat terzijde. Anyway, hij probeert vervolgens op neutraal terrein in Helsinki nog fysiek contact met haar te krijgen en spreekt uiteindelijk het antwoordapparaat in. Het begint al op stalking te lijken. Zeker nadat hij via een juridisch adviseur de adresgegevens van zijn dochter wil ontfutselen en de overweging om een visum aan te vragen. Dr Mahmoody is volgens eigen zeggen slachtoffer van de verslechterde politieke verhouding tussen Amerika en Iran en werd na de gijzeling van de ambassade al bestraffend toegesproken door de schoonmoeder en nadien gestraft met het boek en de film. Een groot complot dus. Het boek zou propaganda zijn en geen autobiografie van Betty maar geschreven door de zionistische schrijver William Hoffer. En dan gaan bij mij de alarmbellen af. De rechter Roslyn gooit daarna nog de antisemitische trope erin dat de joden in Amerika de media en informatie controlen. Nee, wat een pathetische bagger is dit. Met recht de laagste score 0,5