Diarios de Motocicleta (2004)

Fraaie roadmovie. Ik ging er blanco in, wist ook niet dat het over 'El Che' ging, en dat hoeft ook niet en is voor de film verder nauwelijks relevant te noemen. Het begin was even wennen aan de stijl, die het voor de kijker niet makkelijk maakt. Op ingetogen en documentaireachtige wijze kijken we mee met de reis die de twee hoofdpersonen door Zuid-Amerika maken. De film oogt realistisch en intiem, misschien ook omdat hier heel duidelijk het typische hollywood-sentiment wordt weggelaten, er is weinig theatraals aan deze film. Zo zie je bijvoorbeeld wanneer zijn vriendin het uitmaakt geen emotionele uitbarstingen e.d. maar een stille en gelaten Gevara die haar afscheidsbrief leest, en zonder er verder aandacht aan te besteden gaat de film weer verder. Eenmaal in het leprakamp aangekomen vond ik wel dat die stijl behoorlijk abrupt werd losgelaten. Dat deze reis Gevara heeft gevormd dat geloof ik wel, het vele klein (en niet zo klein) leed wat hij op zijn pad tegenkomt heeft hem duidelijk aan het denken gezet. Hoe hij daarna in een gerillaleider is veranderd lijkt me wel een ander verhaal, dat kunnen we uit deze film niet opmaken. De Gevara aan het einde van deze film is een sociaal meelevend persoon die graag iets wil doen en geen schietgrage gerillastrijder. Met zulke mooie landschappen is de film cinematografisch snel geslaagd, en de muziek die te horen is schijnt steeds van de regio af te komen waar ze zich dan bevinden. Een geslaagde, ingetogen en rustige roadmovie, ruim 3,5*.

Een beetje gemakkelijk is het wel om deze periode van Guevara te nemen als de zaadjes voor zijn sociale betrokkenheid gezaaid worden maar je nog niet zo genuanceerd hoeft te zijn en zowel zijn goede als slechte kanten hoeft te tonen. En ook niet de nog veel smeriger ongelijkheid hoeft te tonen die hij later zag (de staatsgreep die de CIA in Guatamala op touw zette in opdracht van de voorloper van Chiquita bijvoorbeeld). Echt diep graaft de film ook niet maar het is wel een heel makkelijk wegkijkende en erg toegankelijke film over een adolescentenvriendschap als je nog geen al te grote verantwoordelijkheden hebt en tegelijk een (te) milde politieke aanklacht. Kan soms niet te verleiding weerstaan om Che een beetje te idealiseren (waar zijn vriend een gladde prater is, is Guevara vooral heel erg eerlijk en idealistisch, ook als het pijn doet) , maar niet zo erg dat het hem ontmenselijkt. Maar het blijft vooral oppervlakkig. Guevara heeft tegenwoordig vooral last van idealisering en demonisering, afhankelijk van je bron. Maar het was niet de bijna goddelijke idealist en ook niet de verschrikkelijke boeman die er vaak van gemaakt wordt. De waarheid ligt zoals zo vaak flink wat genuanceerder.