Maboroshi no Hikari (1995)

Fraaie film over het familieleven, geheel in de traditie van Ozu. De film wordt zonder sentiment verteld (dat ligt later bij Koreeda wel eens anders) en is prachtig gefotografeerd. De muzikale ondersteuning, waarmee soms wel een beetje op de emotie wordt gemikt, vond ik wat wisselvallig. Komt zo'n film wat meer binnen dan zit er een hoge score in maar op één of andere manier gebeurde dat vandaag niet echt.

Ook ik heb intussen Koreeda ontdekt en was na ‘Like father, like sun’ en ‘Nobody knows’ erg benieuwd naar zijn zo goed als debuutfilm. Later deze volgen nog ‘After life’ en ‘Our little sister’. Maar eerst was deze Maboroshi no Hikari aan de beurt. Het is een tragische film over een jonge vrouw gelukkige vrouw die haar partner verliest na een zelfmoord. Het sterke aan de film is het voortdurend knagen van de vrouw over het motief. Waarom in hemelsnaam? Ook de kijker blijft met deze vraag worstelen. Ze voelt zich schuldig, legt de fout bij haarzelf en laat haar gaan. Ook wanneer ze een nieuwe partner ontmoet kan ze het verleden moeilijk loslaten. Even vrees je ervoor dat ze na de verdwijning van haar grootmoeder (toen ze nog jong was) ook nog haar zoontje zou verliezen (eentje die in het water valt, het is gauw gebeurd). Gelukkig gebeurde dit niet en het zou misschien net dat tikkeltje té geweest zijn. Het is een film met veel stiltes, een film met een erg trage opbouw en lange statische camerapunten. Weinig emoties ook, maar dat kan wel aan de Japanse cultuur liggen. Zelfmoord binnen de Japanse samenleving is een sluipend gif, veelal gedragen door de veeleisende prestatiecultuur die er heerst. Misschien pleegde hij zelfmoord door het prille (stressvolle) vaderschap, who will tell? Het einde maakte de film sterker en symbolisch. De begrafenisstoet, het vuurbaken, de uitleg en de passende muziek erbij maakten het mooi af.

Mooie film. Sfeervol en vooral kleine momenten daar is Koreeda uitstekend in. Mooi geschoten, heerlijk ritme en fijne beelden van Japan. Alleen is het wel dat je als kijker heel lang op afstand wordt gehouden. Letterlijk ook vaak met de camera op grote afstand, maar de film is enorm kil. Pas de laatste 10 minuten wordt gevoel toegelaten. Dat maakt wel dat het lastig is deze te beoordelen. Het is namelijk zo dat ik niet echt werd meegetrokken waardoor een hoger cijfer te hoog is, maar de film was best heel fijn en bijzonder, dus hetgeen ik nu geef is naar m;n gevoel weer te laag. Niettemin vastgesteld op 3,5* dan maar.