Seven Years in Tibet (1997)

Seven Years in Tibet heeft mij in mijn jeugd geraakt. De vriendschap tussen Harrer en de Dalai Lama is inspirerend en zorgde er destijds voor dat ik me ging interesseren voor de Tibetaanse zaak. Nu ruim 20 jaar later heb ik de blu-ray bekeken en valt me gewoon ontzettend op dat dit nog een film uit een ander tijdperk is. Het positieve hieraan is dat er daadwerkelijk op locaties is gefilmd en dat zie je aan de film af. De film is volstrekt geloofwaardig in het neerzetten van het bergachtige Tibet en de vele (geheim opgenomen) shots van het Himalaya zijn adembenemend. Geen moment heb je het idee dat je op dit vlak een film zit te kijken. Je waant je in Tibet. Nadeel aan het feit dat het een jaren 90 film is blijft dat ze toen niet zoveel bezig waren met het spreken van de lokale talen. Iedereen spreekt Engels. Tegenwoordig proberen ze dat beter over te brengen en heb je bv internationale acteurs die iemand uit hun land geloofwaardig kunnen vertolken. Pitt als de Duitser Harrer voelt in het begin ongeloofwaardig, maar Pitt is als acteur groot genoeg om dit je na een tijdje te doen vergeten. Zijn personage kan ik wel waarderen. Hij is zoals hij is en hij wordt niet overgeromantiseerd. Hij was gewoon een kwal voordat hij Tibet bezocht en dat mag best naar voren komen. Waar de eerste helft van de film een lange aanloop kent en overal rustig de tijd voor neemt, voelt de derde akte erg gehaast aan en verdient de film eigenlijk nog een uur aan extra uitdieping over de onderlinge relatie, maar ook de totstandkoming van het 17 puntenakkoord en wat voor impact dit had. Natuurlijk blijft de film getrouw aan het boek en stokt het zo rond 1952, misschien dat het ook als positief gezien kan worden dat ik eigenlijk meer wil zien en het jammer vond dat het zo overhaast eindigde. 3,5* blijven netjes staan

Onderhoudend. Een zwaar geblondeerde Brad Pitt kan niet echt schitteren in dit drama over Heinrich Harrer en Tibet. Het Oostenrijkse accent heeft hij niet onder de knie en dat is toch wel een misser. Goed voor hem is de prachtige scenery eigenlijk de hoofdrolspeler. Het landschap is geweldig - zonder het coronavirus had ik zelf in het voorjaar een trekking in de Himalaya gedaan, die sfeer vind ik geweldig. Jean-Jacques Annaud maakt daar overigens handig gebruik van. Na dat meer avontuurlijke eerste uur, verandert de focus en gaat men meer de politieke kant op. Het zweverige vredesverhaal van de Dalai Lama's van deze wereld doet me an sich niet veel, maar het spreekt natuurlijk boekdelen dat China niet blij was met deze film en Pitt en David Thewlis levenslang persona non grata zijn in dat land. Dus sowieso wel een interessante geschiedenisles, zeker tegen dat fantastische decor, maar filmisch gezien geen meesterwerk. 3

Een geromantiseerde avonturenfilm van de blonde god Brad Pitt in Tibet. In grote lijnen echt gebeurd, al heeft het geheel wel een dromerig sfeertje. Versterkt door de muziek van John Williams en de voice over scènes waarin Harrer melancholisch brieven naar huis schrijft, of iets in zijn dagboek noteert. Regisseur Jean-Jacques Annaud maakte met The Name of the Rose een wat ruwere en indrukwekkendere film. Bovendien wordt de echte gruwel (invasie van China in Tibet) wat op de achtergrond gezet. Maar de film is ook weer niet slecht. Pitt slaagt er in om - ondanks zijn slecht accent - de film toch wat te dragen. Al blijft hij hier soms een arrogante macho. Geen idee hoe de echte Heinrich Harrer was. Het verhaal is ook wel leuk en onderhouden. Een film van zijn tijd.