Ma Ma (2015)

Moeilijk. Op zich graag (en vlot) naar gekeken, maar eveneens de wenkbrauwen een paar keer gefronst met zoveel bizarre plots. Een beetje te veel hooi op de vork lijkt het wel met een touch van overdrijving. Ik ben minder bekend met het werk van Julio Medem, maar precies in de maat van zijn oeuvre, zo blijkt? Er komt maar geen einde aan het "en", "en", "en-verhaal". Medem doet er steeds een schepje bij en je komt dan uit in een eigenaardige driehoeksverhouding van een gynaecoloog, voetbalscout en alleenstaande moeder. En de opgroeiende tiener Dani vindt het allemaal best, wat er ook gebeurt. De vraag die me ook door het hoofd spookte was welk personage nu het meeste leed kreeg te verduren: Magda of onze sympathieke Arturo? Want het is wel wat en het neigde voor mij bij momenten naar té veel sentiment. Om dan nog maar te zwijgen over de zingende gynaecoloog of het uitstapje naar de bar. Een film die ook weinig ruimte laat voor rouw of de verwerking ervan. Erop volgende scènes lieten weinig plaats voor verdriet. Er werd gewoon een tand hoger geschakeld alsof het verleden er niet meer toe deed. Vooral Arturo keek nog nauwelijks achterom, ondanks het immense leed dat hij te verduren kreeg. Gelukkig kan ik het acteerwerk van Penélope Cruz steeds waarderen, net als dat van Luis Tosar. Al kreeg de film opnieuw een deuk met het melige en voorspelbare einde (wonderboy Dany die de winning goal maakt, Magda die haar dochter nog ziet, Arturo en Julian die het perfecte gezinnetje spelen). Neen, net té allemaal.