Brother (2000)

Ook weer eens herzien. Ik vond dit de eerste keer al een mindere Kitano, dat is nu niet veel anders. Minder (visuele) poëzie dan in zijn betere films, Hisaishi heeft ook wel eens sterkere soundtracks geschreven; deze was af en toe nogal dik aangezet, en verder zijn de Amerikaanse acteurs niet al te sterk. Toch zeker ook wat positieve noten. Ten eerste is het geweld echt snoeihard, waarbij mensen bijvoorbeeld vrij onverwacht in hun hoofd geschoten wordt waar de camera ook lekker dicht op zit, en waar de montage flitsend aanvoelt. Ook memorabel blijft de harakiri van Osugi waarbij zijn darmen er letterlijk uithangen. Tenslotte zetten Kitano en ook Terajima erg sterke rollen neer als spijkerharde nietsontziende Yakuza. Hoe ouder ik word, hoe minder ik met geweld heb, maar ik moet toegeven dat hun personages erg cool zijn. Ook deze keer voelt het einde aan als een valse noot (ook met dank aan het matige Amerikaanse acteerwerk). Het sterke van Kitano's beste films is dat er veel gezegd wordt met weinig woorden; de beelden spreken voor zich. En dat mis ik toch een beetje in deze film, met name in het einde. Uiteindelijk toch een halfje eraf: 3*.

Vond er geen zak aan. Een matig verhaal met acties waarbij je je toch ff achter je oren moet krabben, ondoorgrondelijk. Er wordt vaak zwak gespeeld en de special fx zijn ook niet al te best. Zelfs de geluidseffecten lijken uit de jaren 70 te stammen. Van dit type films moet je misschien houden, maar ik dus niet.