Kabul between Prayers (2025)

De Taliban is zeer bedreven in propaganda en dat is in ieder geval deels te merken in deze vermeende documentaire over twee broers in Kabul. Sanim is 24, bemant een controlepost, bidt netjes 5 keer per dag dat hij een martelaar mag worden en dat Allah de ongelovigen vernietigt en gedraagt zich (ondanks zijn zware bewapening) als een vriendelijke sociaal werker op straat. We zien hem ook met een motorbende van Talibanstrijders breeduit het verkeer ophouden met hun motorfietskes. Aanzienlijk authentieker (en dus veel interessanter) is het portret van de 14-jarige Regi, die probleemloos een flinke lap tekst uit de Koran kan citeren, maar geen idee heeft wat het betekent. We zien hem uitgroeien van een onschuldige, beginnende tiener tot een nog altijd sympathieke jongeman die zin heeft in oorlog. Fraai gefilmd, maar voorzien van een stevig propagandasausje en dus met een flinke korrel zout te nemen.

Dit is zo’n documentaire waarvan je wist dat de NPO – die het nu al bijna drie jaar presteert elke dag een heus Hamas-journaal om 20.00 uur uit te zenden alsof Nederland in Gaza ligt – die zou gaan uitzenden want die laat geen gelegenheid of belastngcent liggen om – in uitdrukkelijke weerzin tegen populistisch rechts – het Nederlandse volk in te peperen dat moslims gewone mensen zijn, ja zelfs dat moslimterroristen eigenlijk hele lieve mensen zijn. Afijn, de documentaire is een soort slice-of-life van een Taliban-familie in Afghanistan waarvan de stoere Taliban-strijder wel braaf droomt en bidt te mogen sterven als martelaar in de heilige oorlog tegen ongelovigen, maar ondertussen te dealen heeft met het dagelijkse leven waaronder huwelijksproblemen en z’n werk als verkeerscontroleur en die eigenlijk een hele gewone jongen is die probeert goed te doen voor zijn gemeenschap. Z’n jonger broertje is al helemaal geïndoctrineerd en kan niet wachten om te gaan vechten in de oorlog zoals in Palestina (dat zal de NPO goed gedaan hebben). Evengoed is de documentaire best vermakelijk: je krijgt de indruk kennis te maken met het echte leven in Afghanistan dat een intrigerend, exotisch land is waarbij je je kunt voorstellen dat de hippies er graag heen gingen voordat de radicale islam de regio in z’n greep kreeg (al vindt de NPO dat laatste natuurlijk een racistische opmerking).

Als documentaire is deze heel erg mager. Er zit geen verhaal in en het gaat allemaal tergend langzaam. Een verhaal van vijf minuten wordt uitgerekt over 102 minuten. Een documentaire die drie broers in Afghanistan volgt. Een oudere en twee veel jongere broers. Op zich waarschijnlijk wel een intiem portret van Afghanistan en zoals de mensen in Afghanistan zijn. Dat is het enige wat ik positief te melden heb over de film. En ook wel regelmatig mooie beelden van het droge landschap. Maar verder is het geen film waar je erg vrolijk van wordt. Wat een vreselijk land en wat een vreselijke mensen. Alles draait er om religie. Iedereen is er compleet gehersenspoeld. En het is nog een hele agressieve vorm van religie ook. Het belangrijkste is dat de ongelovige wordt gedood. Zo ziet hun Allah het. En een ongelovige is iedereen in hun ogen al heel snel. Zodra je je niet aan hun strenge eisen van de koran houdt, voldoe je al snel aan het criterium. Een land als dit geeft ook eigenlijk weinig hoop dat het er ooit goed kan komen. En dat is best beangstigend.