Sages-Femmes (2023)

Opzet van de film is de onderbezetting in de Franse publieke ziekenhuizen, de daaruit vloeiende stress bij het personeel, de sociale en emotionele gevolgen, alsook de matige bezoldigingen, aan de kaak te stellen. Een materniteit staat als voorbeeld en als de geschetste toestanden aldaar realiteit zijn, dan heeft de Franse overheid een zwaar punt op zijn agenda. Niet zonder ontroering ook, zoals bepaalde bevallingscènes, waarvan enkele live verfilmd. Goede film, zeker in zijn opzet geslaagd, en tegelijkertijd een ode aan de "sages-femmes", die elk ogenblik van de dag met een zware verantwoordelijk worden opgezadeld.

Léa Fehner schetst een realistisch beeld van het leven van enkele kraamvrouwen en -mannen in een openbaar ziekenhuis. Ten dele is het een aanklacht tegen wantoestanden in de zorgsector ten gevolge van bezuinigingen. Er is een personeelstekort en ze verrichten zwaar, stresserend werk voor een schamel loon. Op korte tijd moeten ze beslissingen nemen over een medische behandeling, in volle hectiek heen en weer lopend van de ene bevalling naar de andere. Er zitten schrijnende verhalen tussen. Een gezonde baby is ongewenst, terwijl een andere dood geboren wordt. Daartegenover staan de ontroerende momenten wanneer het wel goed gaat. Er zijn ook grappige intermezzo's. De onbekende acteurs komen spontaan en ongekunsteld over. Dit drama is me uitstekend bevallen.

Dit drama over twee beginnende verloskundigen op een kraamafdeling van een ziekenhuis oogt als een documentaire. De hectiek en de personages komen authentiek over. Een meeslepende film met uitstekend naturel acteerwerk en een prima regie van Léa Fehner.