Alma Viva (2022)

Iedere zomer verblijft de in Frankrijk wonende Salomé [Lua Michel] bij familie in een Portugees dorpje waar haar oma Avó [Ester Catalão] de scepter zwaait. Wanneer Avó onverwacht komt te overlijden, moet de hele familie bijeenkomen om afscheid te kunnen nemen. Pas daarna kan de begrafenis plaatsvinden. Door vliegtuigvertragingen duurt het langer dan verwacht en neemt de onrust in het dorp toe, ook al om Avó volgens enkele bewoners een heks was. Dat gevoel wordt versterkt wanneer Salomé bizar gedrag begint te vertonen. Het scenario biedt voldoende mogelijkheid om hier dan wel een horrorfilm, dan wel een zwarte komedie van te maken. Alves Meira heeft helaas vooral interesse in voorbijlopende geiten en pittoreske plaatjes en laat elke kans om hier iets van te maken aan haar voorbij gaan. Het resultaat is een zwalkend, slecht geregisseerd en direct te vergeten niemendalletje.

Elke zomer verblijft de kleine Salomé bij familie in een Noord-Portugees dorpje waar de tijd stilgestaan lijkt te hebben. De moderne tijd (auto) botst met het dorp, waar vervoer per ezelswagen verloopt en het geloof in geesten en in St. Joris (die van de draak) serieus wordt genomen. Vanuit het perspectief van Salomé volgen we de dagelijkse bezigheden van de dorpsbewoners die worden verstoord, wanneer de oma van Salomé overlijdt. Met stilzwijgende ernst aanschouwt Salomé het zich escalerende gebeuren en blijft met haar magische gaven ook zelf niet buiten schot. Lijkt het, zeker zullen we het niet weten. De film meandert sfeervol tussen magie en realisme. En loopt (natuurlijk) uit op een verstikkend drama, waarin ook St. Joris het onderspit delft. Ik heb genoten.