Kurak Günler (2022)

Emre [Selahattin Pasali] is aangesteld als Open Aanklager in Yaniklar, een dorpje in het noordwesten van Turkije. Aan de afgrond van een kloof drukt rechter Zeynep [Sein Yeminci] hem op het hart dat hij rekening moet houden met culturele verschillen tussen dit dorpje en de spreekwoordelijke grote stad. Na een onstuimige jacht op een everzwijn door het dorp nodigt Emre twee betrokkenen uit. Advocaat en zoon van de burgemeester Sahin [Erol Babaoglu] en tandarts Kemal [Erdem Senocak] willen Emre stroop om de mond smeren. Ze halen Emre over om een avondje met ze te eten, te drinken en een feestje te bouwen. De avond loopt uit de hand en als gevolg van een black-out is Emre niet zeker van zijn eigen betrokkenheid bij wat er gebeurd is. Eerst vertrouwt hij op Murat [Ekin Koç], de eigenaar van een lokale krant die kritisch is op de huidige burgemeester. Totdat Emre zich steeds meer flarden van noodlottige nacht begint te herinneren. Alper weet je lange tijd in het ongewisse te houden over de ware intenties van Sahin, Kemal en Murat, waardoor je (net als Emre) vaak niet weet of je moet gniffelen of huiveren. Het resultaat is een sfeervolle, spannende thriller die jammer genoeg leidt tot een symbolisch bedoelde, maar frustrerende ontknoping.

De film is weinig origineel – we zien hoe een arrogante stadsjongen zich lelijk verkijkt op de (duistere) machten op het traditionele platteland waar hij de speelbal wordt van de lokale politieke strijd – maar weet een broeierige sfeer neer te zetten en de film aangenaam voort te drijven op de cruciale vraag wat er is gebeurd op een bepaalde avond waarmee zijn lot of dat van de lokale machthebbers wordt bepaald. De film is mooi symmetrisch zodat het einde in feite al in het begin wordt gesuggereerd, maar de film is ook wat langdradig en met name het middendeel sleept wat voort zonder belangrijke ontwikkelingen. Al met al een aardige thriller.

Sterke film. De enigszins gekunstelde en vreemde variëteit tussen genres maakt het net geen topfilm, maar het is vooral een meeslepende drama/thriller die heel scherpe en meedogenloze kritiek toont op de Turkse politiek en samenleving. Burning Days begint als drama met vleugjes heel toffe humor, en verandert geleidelijk in een mysterieuze thriller vol bizarriteiten, waardoor het in de eerste plaats als een filmische kritiek moet worden gezien en niet per se heel serieus genomen hoeft te worden. Het deed me zeker in het tweede deel denken aan Fehér Isten aka White God van Mundruczó, al is Burning Days een stuk serieuzer en directer. Het een prachtige inkijk op in de werking van macht, corruptie en conservatisme in Turkije. Doorheen de variatie tussen genres krijgt de kijker een wervelwind te verduren, en aan het einde hap je naar adem. Ga dit zien!