Blue Jean (2022)

Oakley schetst een treffend, soms onthutsend beeld van de homoseksuele gemeenschap in Londen rond 1988, toen de Conservatieve regering van Margaret Thatcher probeerde een wet door te voeren dat het scholen verbood om ‘homoseksualiteit te promoten’. Jean [Rosy McEwen] is een lesbische lerares op een middelbare school die mede vanwege de meningen van haar collega’s haar geaardheid krampachtig verbergt, tot frustratie van vriendin Viv [Kerrie Hayes], die geen enkel probleem heeft om haar seksualiteit uit te dragen. Jean komt voor een dilemma te staan wanneer ze zich realiseert dat nieuwe leerling Lois [Lucy Halliday] ook lesbisch is, zeker wanneer een klasgenoot [Lydia Page] Lois steeds meer begint te treiteren. McEwen is voortreffelijk als de docent die van binnen verscheurd wordt maar haar ware emoties voldoende verborgen weet te houden om buiten schot te blijven en Halliday maakt indruk als de tiener die Jean op compromisloze wijze een spiegel voorhoudt.

Klemmend psychodrama over een lesbische lerares die in het conservatieve Engeland van Margaret Thatcher haar levensstijl zorgvuldig verborgen houdt voor de buitenwereld, tot frustratie van haar partner. Een incident met een nieuwe studente noodzaakt haar in de spiegel te kijken. Een sterk regiedebuut van Georgia Oakley met een mooie titelrol van Rosy McEwen.

Het verbaast me telkens dat het hoegenaamd nog niet zo lang geleden is dat homoseksualiteit een waar taboe was. Nu ja, 35 jaar, lang en niet lang natuurlijk. Het homohuwelijk werd pas gelegaliseerd in 2013 in dan nog slechts bepaalde delen van het Verenigd Koninkrijk. In Nederland was dit 2001, België volgde twee jaar later. We volgen hier het personage Jean die lesbisch is en leeft in twee totaal aparte werelden. Enerzijds geeft ze les en is het absoluut not done uit te komen voor haar geaardheid omwille van de fameuze sectie 28. Ze blokkeert er ook door, promoot het zelfs mee en trekt op die manier andere personen, leerlingen, mee naar beneden. Anderzijds leidt ze een ietwat losbandig leven in één of andere verdoken pub. Ze trekt op met andere lesbiennes met geheel andere waarden ver weg van de schoolbanken. Ze, de vriendin dan specifiek, lijken niet te begrijpen waarom ze zo terughoudend is over haar geaardheid in het openbaar. Blue Jean is is een ingetogen portret over dit dilemma. Hier en daar een pakkende scène. Zo vond ik de houding van haar zus erg confronterend tijdens het babysitten of het familiefeestje. "Ik begrijp en aanvaard dat je 'anders' bent, maar ...". Gruwelijk.