Deep Water (2022)

Affleck speelt graag met zijn meisjes in films , eerder leverde dat met Gigli(en Jen Lopez) een kleine ramp op, in dat opzicht valt Deep Water dan weer enigszins mee. Deze zwoel bedoelde thriller(handelsmerk van regisseur Lyne), gebaseerd op het verhaal van Patrica Highsmith(we herkennen een beetje Talented Mr. Ripley, maar die film was beter), heeft als belangrijkste troef dat de vraag of Affleck nou wel of niet de moordenaar is lekker lang onbeantwoord blijft. Als een klein half uur voor de eindtitels dan uiteindelijk de onthulling volgt, ben je toch teleurgesteld over de verdere afwikkeling. Kijkt allemaal redelijk weg, maar helemaal goed voelt het niet, deze film. Ach met zo een bloedmooie maar irritant sletterige filmvrouw als De Armas aan zijn zijde kun je Ben eigenlijk al vanaf het begin niets kwalijk nemen mocht hij daadwerkelijk over lijken gaan, iedere zichzelf respecterende echtgenoot zal zich wel in enige mate in hem kunnen verplaatsen, want Ana maakt het wel erg ongeloofwaardig bont. Al met al zeker niet het beste wat Lyne ons heeft geschonken, te onbevredigend door het te veel bij suggestie te laten, maar qua stijl zit het bij hem altijd wel goed en dat compenseert dan tot een kleine voldoende.

Verfilming van het gelijknamige boek van Patricia Highsmith waarin Vic [Ben Affleck], de steenrijke ontwerper van een chip die gebruikt wordt voor droneaanvallen, de vermoedelijke minnaar [Brendan Miller] van zijn flirterige vrouw Melinda [Ana de Armas] intimideert door hem te vertellen dat hij een eerdere minnaar met eigen handen om het leven heeft gebracht. Melinda blijft Vics jaloezie aanwakkeren, bovendien maken ze kennis met een schrijver [Tracy Letts] die vermoedt dat Vic wel degelijk verantwoordelijk is voor een tot op heden onopgeloste moord. Afflecks rol roept te nadrukkelijke herinneringen op aan Gone Girl en Ana de Arnas is te vulgair waardoor je als kijker geen moment twijfelt of zij overspelig is of niets. Lyne giet er nog een overbodig laagje saus overheen en er is een vergezochte ontknoping. Het boek is zonder enige twijfel beter, maar Grace Jenkins (die de rol van dochtertje Trixie speelt) verdient bonuspunten voor haar karaokeversie van Leo Sayers 70s-klassieker “You Make Me Feel Like Dancing”.

Thriller? Mystery? Dat vond ik beide wel meevallen. Toch keek deze film boeiend weg, voornamelijk omdat de vraag een beetje bleef spelen over het hoe en wat. Interessant plot en een paar goede acteurs/actrices waardoor dit neergezet werd. De kleine Trix moeten we zeker niet buiten beschouwing laten. Wat een geluksvogel die Vic, in meerdere opzichten. De finale keuze van Melinda was ook geen verrassing. Ik heb met plezier naar deze film gekeken.