Cow (2021)

Luma wordt geboren op een Engelse boerderij en Arnold volgde deze koe vanaf dat moment tot het abrupte, doch voor de gemiddelde kijker toch niet zo heel opzienbarende einde. Hoewel deze commentaarloze documentaire geprezen werd omdat het zou aantonen dat ook een koe een persoonlijkheid heeft, is het prettig dat Luma gemakkelijk te herkennen is aan haar vrijwel volledig witte kop. Anders zou je haar echt niet kunnen onderscheiden van de rest! Ze staat op stal, eet haar eten, loeit wat om haar heen, dartelt door de wei en loopt braaf met de anderen van hot naar her. Animal Farm is dit zeker niet, en het enige opzienbarende is dat Arnold deze film überhaupt wilde maken.

Anderhalf uur op koe-hoogte naar koeien kijken is wat mij betreft iets teveel koe. De mensen die in deze film te zien zijn, komen vriendelijk over, en de koeien worden door een liefdevolle boerin toegesproken ("good morning girls"), maar vriendelijk of niet, ze scheiden mamma en kind, knippen gaten in de oren, branden de hoorntjes af, laten uiers groeien tot oversized skippyballen waardoor de koe nauwelijks nog een stap kan verzetten, en schieten de koeien uiteindelijk door hun hoofd. Daar is niets vriendelijks aan. Twintig minuten was voldoende geweest, en ik heb zo'n film echt niet nodig om bewust te worden van het feit dat we op een schandalige manier misbruik maken van levende wezens. Gunda vond ik al niet veel, dit vind ik misschien een klein beetje beter, maar mochten er nog films komen genaamd "kip" of "geit" met de boerderijbelevenissen van in de titel genoemde dieren, dan sla ik die maar over. Ik heb nu wel genoeg gezien.

De maker heeft benadrukt dat dit geen veganistische of politieke film is en puur het (dieren)leven presenteert zoals het is. Desondanks maakt de film dat je wel bewust wordt van de kille, liefdeloze behandeling van (melk)koeien en kalveren in de veeteelt. En dan is deze boerderij nog relatief ruim van opzet en lijken de melkveehouders nog aardig voor hun vee te zorgen. Neemt niet weg dat al die zorg en liefde een wassen neus is. De koeien leiden een troosteloos bestaan (daar doen de uitstapjes in de lentewei niets aan af), vergelijkbaar met dat van slavenarbeiders en gevangenen in werk- of concentratiekampen. Ze worden behandeld als producten; compleet leeggezogen tot ze economisch niets meer waard zijn en daarna vermoord. Dat sommige diersoorten zelfs nu nog zo behandeld mogen worden en we tegelijk veel te weinig doen om zuivel en vlees te vervangen door plantaardige alternatieven (of kweekvlees) is te zot voor woorden. Maar goed, de mensheid is wreed, egoïstisch en hypocriet en economische belangen zullen altijd zwaarder wegen dan het welzijn van zogenaamd 'domme' dieren. De huidige opmars van BBB en de machtige agri-lobby laat wel zien dat we nog een lange weg te gaan hebben voordat dierenwelzijn serieus wordt genomen. Dan de docu zelf: het is knap gefilmd, zonder al teveel poespas. Af en toe een paar mooie shots van de koe(ien) bij zonsopgang of 's nachts in de lentewei. Het is nergens gedramatiseerd, al is de valkuil van de vele close-ups dat we als kijker geneigd zijn om menselijke emoties te willen zien in de ogen van de koe. We zullen nooit echt weten wat ze denken of voelen. Echter vond ik het moment dat de kalfjes van Luna gescheiden werden qua emotie wel goed voelbaar. Het einde is hard en rauw, maar geen verrassing. Dat de credits afsloten met het nummer Milk van Garbage vond ik dan weer best flauw. 3,5*