Smiley Face Killers (2020)

Enorm traag en saai eerste driekwart deel van de film. Rubenstein zet een zodanig vervelend karakter neer dat je al na een kwartier wenst dat de Smiley Killers hem maar heel snel meenemen. Het verhaal achter deze film, gebaseerd op ware gebeurtenissen, had interessant kunnen zijn, maar niet zoals het in deze anderhalf uur is uitgebeeld. Nee, deze film kan ik niet aanraden.

Als een regisseur als Tim Hunter (River’s Edge) en een schrijver Bret Easton Ellis (American Psycho) samenwerken verwacht je vuurwerk. Het resultaat is echter een natte grondbloem. Ze baseerden hun film op een theorie van twee detectives die stelden dat jongemannen die dood in het water werden gevonden niet zijn verdronken maar vermoord. Dat zou zich prima kunnen lenen voor een spannende film, maar Hunter en Ellis doen juist het tegenovergestelde, hun film is dodelijk saai. In het eerste uur wordt hoofdpersoon Jake (die grotendeels van de film zijn afgetrainde lichaam loopt te tonen) gestalkt door een geparkeerd bestelbusje en krijgt mysterieuze smsjes over water. Dat eerste uur zit vol oeverloos gezeur en de film is niet vooruit te branden. Enkel de laatste tien minuten zijn vrij bruut, maar die spectaculaire finale komt veel te laat; je bent als kijker dan al in slaap gevallen. Of je aan het afvragen waarom men in hemelsnaam Cripsin Glover onherkenbaar heeft gemaakt voor een tekstloze bijrol. 1,5 sterren.

Smiley Face Killers wekte mijn interesse omdat het scenario is geschreven door Bret Easton Ellis. Ik heb al zijn boeken met plezier gelezen maar vooralsnog is Ellis als scenarioschrijver minder gelukkig. Zijn erotische thriller The Canyons (Film, 2013) was aan de saaie kant maar nog wel genietbaar. Deze Smiley Face Killers heeft in de figuurlijke zin weinig om het lijf. De openingsscene was in mijn beleving te walgelijk voor woorden en voegde niets toe aan het verloop van de film. Daarna krijgen we een film die qua stijl ergens tussen de coming of age films van Gus van Sant en het eerder genoemde The Canyons zit. De beelden zijn grauw onscherp en traag. De sfeer van een gemiddeld Bret Easton Ellis boek wordt daarmee goed getroffen maar wat in een roman prima kan werken mislukt op film volledig. De personages zijn bordkarton en leeg. Het komt allemaal niet lekker uit de verf en sleept zich voort als een geconstipeerde slak. Het bij vlagen excessieve geweld is dan misschien nog leuk voor de liefhebbers maar is niet veel meer dan een lege huls omdat er nauwelijks relevante context wordt gegeven. Toch was het niet allemaal slecht. De muziek zorgt wel voor een aangename sfeer en de mij onbekende actrice Mia Serafino speelde een verdienstelijke bijrol. Verder is het opvallend dat je aan alles merkt dat Bret Easton Ellis het scenario heeft geschreven maar dat deze film in tegenstelling tot zijn romans maar weinig weet te boeien. Onder de streep is dit een zeer onsympathieke en langdradige film die alle negatieve recensies meer dan verdiend heeft. Heel matig.