Stree (2018)

Indiase horrorkomedie over de zoon van een klerenmaker die valt voor een geheimzinnige schone, maar begint te twijfelen of zij niet mannenverslindster Stree is. Deze paranormale entiteit komt elk festival langs om mannen mee te nemen naar gene zijde, terwijl ze wel zo beleefd is om weg te blijven wanneer er een toverspreuk bij de voordeur is geverfd. Ergens geestig hoe 'Stree' (2018) speelt met slasherclichés als de welbekende voyeuristische, objectiverende POV-shots van een vrouwelijk monster dat aast op mannelijke slachtoffers. Toch apart dat de hoofdpersoon een maagdelijke man is die als een soort 'final girl' twijfelt of hij moet toegeven aan zijn eigen seksualiteit. Al lijkt één en ander me eerder cultureel ingegeven dan een zelfreflexieve slimmigheid in lijn met 'It Follows' (2014) of 'The Cabin in the Woods' (2011). Wat dat aangaat ligt er zelfs in de tagline 'based on a ridiculously true phenomenon' al dik bovenop dat er een lesje geleerd moet worden. Het maakt 'Stree' (2018) een voorspelbare film waar redelijk effectieve horrorscènes te vaak worden afgezwakt met comic relief of prekerig moralisme.

Erg onzinnig om dit soort concepten tot een speelduur van 128 minuten te rekken, maar in Bollywood moet alles klaarblijkelijk meerdere uren duren. Het komt ‘t eindresultaat niet bepaald ten goede, want de komedie raakt nergens de juiste noot en de horrorscènes worden karig vormgegeven. Enkel de muzieknummers tussendoor (die eigenlijk nergens in de film passen) zijn wat beter ingericht. De castleden doen enthousiast aan het gebeuren mee, maar de opmaak van regisseur Amar Kaushik raakt kant noch wal. De wat sensationelere scenes zien er werkelijk niet uit en de finale mist in elk opzicht pit, maar de liefhebbers van dit soort cinema zullen er vast wat meer mee kunnen aanvangen. Ik had gehoopt op een excentrieke en vlotte horrorfilm, maar daar maakt de film weinig van waar.