Doctor Sleep (2019)

Tijdens het zien van Doctor Sleep kwam het besef langzaam binnen. The Shining (de film) is enorm sterk door Jack Nicholson die weergaloos acteert als een losgeslagen maniak in de fantastische Overlook-setting. The Shining (de gave) is voor mij daarin maar bijzaak. Doctor Sleep laat de sfeer en setting van het origineel grotendeels achterwege en focust dus puur op de gave, en dat is echt een stuk minder interessant. Ik heb geen van de boeken van Stephen King gelezen dus daar kan ik geen vergelijk mee maken. We zien Danny Torrance zo'n veertig jaar later waar hij nog steeds last heeft van naweeën van het Overlook-hotel. Dit sfeervolle hotel is weggelaten waarmee een groot deel van de charme van zijn voorganger verloren is gegaan. Wat we wel zien zijn een aantal geestverschijningen waarvan sommige met de hedendaagse technieken best de moeite waard zijn. Doctor Sleep is soms nog steeds best wel spannend, maar sleept vooral in het middenstuk wat. Helaas is dit vervolg wat teveel fantasy naar mijn idee. Die glinsterende oogjes is toch wat teveel hocus pocus, samen met het stoom-gebeuren. True Knot-leidster Ferguson vond ik ook niet overtuigend als slechterik. De manier waarop ze vernietigd werden sprak me dan wel weer aan, het creperen was overtuigend waarna ze in rook opgingen. Het slot is overduidelijk het beste. Wanneer de overhead-shot komt van de auto die naar het Overlook rijdt in combinatie met de muziek: kippenvel. Dan besef je dat dit vervolg toch heel wat body mist, al is zo'n ode aan het superieure origineel ook gewoon heel fijn. De trip door het verlaten hotel, zoveel herkenbare shots en plaatsen, heerlijk. Maar deze oase van herkenbaarheid en sfeer kan niet verbloemen dat het grote middenstuk niet al te interessant is en regelmatig te lang duurt.

Doctor Sleep dus, mijn hemel wat een vervelende muffe film vond ik dit. Ik ben niet bekend met King's boeken, alleen met The Shining. Een film die ik eens in de zoveel tijd weer met heel veel plezier bekijk. Ik las hier laatst een discussie over of dit wel of niet een vervolg is. Nou, ondanks dat het zo neergezet wordt snap ik degene die dat anders ziet ook erg goed. Het overgrote deel is gewoon een compleet nieuw verhaal, met (jawel) Dan Torrance in de hoofdrol en bijbehorende gave. Maar goed dat geneuzel met The True Knot en Abra kon mij echt totaal niet bekoren. Bij de eerste oplichtende ogen en stoomwolkjes waren ze me kwijt. En dan wordt het nog een lange zit hoor. Want dit soort films schijnen niet meer in max. 2 uur verteld kunnen worden vandaag de dag. Nee, ik kon dit gewoon allemaal totaal niet serieus nemen met, eerlijk is eerlijk, The Shining continu in het achterhoofd. En dan de onvermijdelijke terugkeer naar het Overlook hotel. Voor velen redt dit het nog enigszins lees ik hier, maar voor mij ook niet hoor. Hoe dit allemaal ongelooflijk geforceerd in het nieuwe verhaal verweven wordt en alle referenties even uit de kast getrokken worden...Mwehhh. Dat hele Overlook hotel is slechts nog het decor, in plaats van dat ik daadwerkelijk het idee heb te kijken naar een (geslaagde) sequel. Al met al heb ik een hoop onzin gezien die nergens eng, spannend of interessant wordt. Kan hier niet meer dan 1* aan kwijt.

Eerst en vooral is het toch aangeraden om eerst goed The Shining in je hoofd te hebben vooraleer aan Doctor Sleep te beginnen. Anders mis je toch wel een deel van de fun en de verwijzingen. Ik heb de 3-uur lange Director's Cut bekeken en die was absoluut de moeite waard, en bovendien enorm spannend. Doctor Sleep volgt nu Danny Torrance die inmiddels volwassen is en net als zijn vader destijds, een drankprobleem heeft ontwikkeld, met de bedoeling om zijn "shining" te onderdrukken. Zijn moeder is haar trauma's nooit te boven gekomen en is overleden. De kwelgeesten van het Overlook Hotel heeft hij opgeborgen in "kistjes" in zijn geest. Opgeruimd staat netjes! Intussen worden in het land heel wat kinderen ontvoerd door een vreemde sekte, the "True Knot". Deze gebeurtenissen zullen hem in contact brengen met het jonge meisje Abra (van Abracadabra?? ) die beschikt over een erg krachtige "shining". Het orgelpunt van deze film is Chapter Six, die een heerlijke hommage is (noem het gerust fan service) aan The Shining. Henry Thomas als Nicholson lookalike voelde wel wat bevreemdend aan maar is tegelijk een erg logische toevoeging aan Kubricks film. De film voelt eigenlijk helemaal anders aan, mede door een verhaal dat dichter bij de horrorfilm aanleunt en zich toespitst op de psychische krachten van de personages. Kubricks film bracht een langzame mentale aftakeling in beeld op één locatie. Ik verwachtte het ook wel : de cinematografie vond ik niet van zo'n hoog niveau als The Shining, al worden enkele scènes met redelijk succes nagespeeld. Kubricks film was dan op dat vlak natuurlijk van een ongekend niveau. Dikke aanrader dus die overduidelijk gemaakt is met veel liefde door een echte fan van The Shining.