Alexandre le Bienheureux (1968)

Heel. Erg. Leuk. Een blijvende glimlach tovert deze film op je gezicht. Vol genot en de nodige rust zie je in deze film de Aimabele Alexandre zijn benodigde vrijheid vinden. Het geheel kan geïnterpreteerd worden als een metafoor voor onze haastige samenleving, en de wellicht toenemende lastigheid van het 'onthaasten'. Laat deze film dan een voorbeeld zijn. Een genot om te kijken, mede door het über-zonnige Franse landschap, de blije gup Alexandre, de titelsong uitgevoerd door Isabelle Aubert en de pracht van Marlène Jobert. Zonder twijfel één van de prachtigste vrouwen ooit in een film gezien. 4*

Begint aardig, lijkt dan een beetje weg te zakken, maar vanaf het moment dat mevrouw Gartempe de hoek om rijdt neemt de film een erg leuke wending en bleef ik tot en met het einde gecharmeerd kijken. Marlène Jobert blijk ik al vaker te hebben gezien, maar pas hier heeft ze echte indruk gemaakt met haar presque yeux verts. En dat ik me wel kon identificeren met onze Alexandre (overigens zoals gebruikelijk prachtig gespeeld door de geweldige Philippe Noiret) hielp natuurlijk ook .

Ik wil ook zo’n hondje. Philippe Noiret heeft er overduidelijk lol in, en de gezegende Alexandre is ook een enorm aimabel personage. Een voorbeeld voor ons allemaal eigenlijk, in de manier waarop hij geniet van de kleine dingen om hem heen en de roep van de welvaart en het kapitalisme negeert. Zelfs de mooie Marlène Jobert met haar groene ogen krijgt hem niet terug in het gareel. En terecht, ik zou het ook wel weten - lekker lanterfanten en met de hond een ommetje maken. Misschien vooral een typisch Franse klucht die overloopt van de verplichte hoeveelheid 'ludieke' situaties die daar op de een of andere manier altijd bij schijnen te horen. Maar toch ook enorm leuk, en niet alleen door het hondje. Knap wel hoe het beestje Noiret haast overklast - dat is nogal wat, want Noiret was toch zonder enige twijfel een godheid in de Franse cinema. Verder is het zwelgen in de geur van het Franse platteland - de zuidelijke variant op onze oerhollandse spruitjeslucht, en onmeetbaar aangenamer. Het doet me dromen van de aankomende zomer.