Les Invisibles (2018)

In het eerste gedeelte was ik wel onder de indruk van de schets van het doen en laten van die vrouwen, daklozen, in dat dagopvangcentrum, maar nadien, na het lovend initiatief van het personeel, gedreven vrijwilligers, gaat de film wel vervlakken in wat geforceerde humor en gaan de personages over in karakaturen. Film heeft niettemin de verdienste om de inkijk in een nijpend maatschappelijk aspect en poogt dit zo toegankelijk mogelijk te maken.

De gemeente besluit de subsidie voor een opvang voor dakloze vrouwen in te trekken. Audrey [Audrey Lamy], Manu [Corinne Masiero], Hélène [Noémie Lvovsky] en Angélique [Déborah Lukumuena] zetten nog één keer samen de schouders eronder om ‘hun’ dames zo goed mogelijk klaar te stomen voor een baan, zodat ze niet langer afhankelijk hoeven te zijn van liefdadigheid. Bijna alle dakloze vrouwen worden gespeeld door amateurs die dakloos zijn (geweest) en de chemie, het gedrag en de onderlinge solidariteit van de vrouwen komt volstrekt authentiek over. Een Franse recensent merkte terecht op dat zij de eigenlijke sterren zijn. Dat doet niets af aan de professionele acteurs, die zich volledig dienstbaar opstellen aan het scenario en de onderliggende boodschap over de noodzaak van solidariteit en het belang van ondersteuning voor mensen die het zich nauwelijks kunnen permitteren verder dan een dag vooruit te kijken.