Holmes & Watson (2018)

Niet verrassend dat deze film een hoop Razzies gewonnen heeft. Dit soort flauwe humor is al een tijdje uit de mode in Amerika. Niet zo erg, moest er dan ook wat in de plaats gekomen zijn, maar qua pure comedies is er tegenwoordig amper keuze. Daarom niet verkeerd dat Cohen met een filmpje als dit komt. Grappig om Reilly en Coogan weer op het scherm te zien, da's al de tweede keer deze week. Al is het dan met Coogan in een veel kleiner rolletje en in een film die een stuk minder subtiel is. En da's dan eigenlijk redelijk braaf uitgedrukt, want Reilly en Ferrell spelen hier de meest luidruchtige en overdreven versie van zichzelf. Zeker niet alles is geslaagd, maar er zitten toch ook best wat leuke grappen tussen. Vooral de momenten dat Ferrell en Reilly een beetje freewheelen. Het is duidelijk dat de twee al eerder samen gespeeld hebben en dat ze als duo daarom ook goed weten werken. De rest van de cast is ook lollig, maar staan duidelijk meer op de achtergrond. Het is flauw, het is lomp, het valt absoluut niet serieus te nemen, maar daarom is het ook gewoon verfrissend in het huidige comedy aanbod. 3.0*

Wat een guilty pleasure is dit zeg. Toegegeven, het plot is wat stroperig en de pacing is niet al te vlotjes, waardoor de film iets te traag aanvoelt en de anderhalf uur ook echt niet langer had moeten duren. Maar alles wordt goedgemaakt door de 90 minuten lang pure onzin die Ferrell en Reilly tentoonspreiden. Wat een hoop stompzinnigheid en idioot domme dialogen met domme gedragingen van Ferrell en Reilly. Gedragingen waar alleen zij mee wegkomen. Ontzettend geflopt en voor 90% van de mensen niet om aan te gluren, maar deze debiele humor en krankzinnige typetjes van Ferrell en Reilly spreken mij ontzettend aan. Er worden tegenwoordig te weinig van deze komedies gemaakt, wellicht met een reden, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. De Titanic dialogen op het einde en de verkleedpartijen met de snor in het midden. Echt mijn humor. 3,0*

Op alle fronten mislukte poging om een komische variant te maken op de verhalen van Sherlock Holmes. Will Ferrell [als Holmes] en John C. Reilly [als Watson] voelen zich genoodzaakt om een belabberd Brits accent ten gehore te brengen en verlagen zich tot een te grote hoeveelheid platvloerse grappen. Brydon en Fiennes hebben amper iets te doen als Lestrade en Moriarty in deze erbarmelijk geschreven komedie. Zelfs Steve Coogan en Hugh Laurie weten geen glimlach op je gezicht te toveren, maar deze rampzalige film komt vooral op het conto van regisseur/scenarist Cohen. Dieptepunt: Holmes en Watson die een musicalduet zingen. Maar daarover kunnen de meningen verschillen.