Anon (2018)

Onderhoudend maar zakelijk. Met name de sfeer is prima. De film laat een samenleving zien waarin niemand veel plezier heeft en schetst geen prettige atmosfeer. De film speelt af zich in toekomstige wereld gevuld met kilte en ongevoeligheid. De sfeer is onbehaaglijk en angstaanjagend. De settings zijn groot en onpersoonlijk en hebben een grauwe uitstraling. Het algemene kleurgebruik in de film is tamelijk neutraal en somber. Smoezelig ook. Functionele stemmingmakerij heet dat. Het werkt goed. De personages zijn even troosteloos als het aanzien van de samenleving in de film. Ze zijn kleurloos, hebben nauwelijks een identiteit, stralen niets uit. De personages zijn inwisselbaar. Ze staan in dienst van het verhaal en van de actie en hebben slechts een functioneel doel. Al die functionaliteit klinkt zakelijk maar werkt wel heel effectief. De film is in ieder geval redelijk spannend. De digitale wereld wordt prima ingezet om spanning te creëren. Het kille decorum leent zich uitstekend voor spannende Point Of View shots. Shots die zorgen voor betrokkenheid bij het verhaal. De actie is spannend en het verhaal intrigerend door de manier van filmen. En door de onheilspellende atmosfeer natuurlijk. De koele personages krijgen die betrokkenheid niet voor elkaar. Nou ja, op Seyfried's personage na dan, want die genereert gelukkig wel wat warmte. In de kille atmosfeer is het leven buiten de bepaalde overheidskaders om zoals het personage van Seyfried dat beleeft, een stuk uitdagender. En leuker. En dynamischer. Seyfried's personage is dan wel even nietszeggend als de andere personages, maar ze heeft tenminste wat kleur door de vrijheid die ze bezit. Met die kleur gebeurt vervolgens te weinig. Een betere film had ook diepere aandacht gehad voor de contrasterende accenten in de leefstijl van de personages. Dat gebeurt niet. Het accent ligt blijvend op actie en effecten. En daarom is de film niet meer dan een zakelijke film die redelijk onderhoudend is.

Mooie kille sfeer. Nouja, niet mooi om in te leven misschien, maar wel mooi uitgewerkt, grafisch aantrekkelijk en leuk doorgevoerd met de getekende callouts in beeld. Het contrast dat met Seyfried gemaakt moet worden had daar dan wel wat inventiever uit mogen spatten eigenlijk. Owen is op zich goed op zijn plaats maar ook misschien wel wat gemakzuchtig. Net als Seyfried overigens. En het verhaal voelt ook gemakzuchtig en ondapper aan - het einde vond ik echt teleurstellend, dat had echt veel beter gemoeten. Desnoods gewoon door de schaar er een paar minuutjes eerder in te zetten.

“It's not that I have something to hide. I have nothing I want you to see.” Degelijke Netflix film. In Anon heeft niemand meer geheimen en privacy is iets van het verleden. Criminaliteit is er bijna niet meer, totdat er een vrouw opduikt die geen digitale afruk achterlaat en moorden pleegt. Het klinkt allemaal spannender dan het is, want Anon neemt zijn tijd en van spanning is eigenlijk geen sprake. Audiovisueel ziet het er allemaal schitterend uit en ook het acteerwerk van Owen en Seyfried (wel een verschrikkelijke pruik) is prima. Maar enerverend is het allemaal niet, en de voorspelbare boodschap over de gevaren van het leven zonder privacy zie je van een kilometer ver aankomen.