Une Part d'Ombre (2017)

Waals-Brusselse cinema en meteen een uitstekend langspeelfilm-debuut van Samuel Tilman. Knappe constructie en niet het gebruikelijk gedoe van politie-ondervragingen al dan niet met harde aanpak. De kwestie wordt ook niet vanuit politiestandpunt belicht, maar spitst zich voluit toe op de weerslag dat een verdenking op de betrokkene en zijn entourage teweeg brengt. Film blijft boeien over de ganse lengte omdat belangrijke details pas druppelsgewijs loskomen en uiteindelijk is het slot een spetterende verrassing die de kijkers wel op één en ander in het ongewisse laat (wie is nu eigenlijk de moordenaar ?) Verzorgd werk, mooie fotografie in de natuur en vertolkingen die kunnen bekoren, zoals deze van Fabrizio Rongione (al dikwijls in de films van de gebroeders Dardenne), de al meerdere keren gelauwerde Natacha Régnier en ook de Christophe Paou en Baptiste Lalieu.

Het is hier al gezegd : de film leent veel van Vinterberg's Jagten in de manier waarop vrienden en familie beginnen te twijfelen aan zijn onschuld en hem sociaal buiten beginnen te sluiten. Als kijker wordt je aangestuurd om het verhaal van David, die hoofdverdachte is van de moord op een vrouw, te geloven. Hij houdt vol dat hij, terwijl hij zijn jogging deed, bij toeval voorbij kwam. De onthulling van een affaire met een Poolse vrouw en een mogelijks vaderschap beginnen twijfels te zaaien en versterken het bewijsmateriaal tegen hem. Beetje een grijze en onopvallende film die sterke scènes mist om echt herinnerd te worden in de toekomst. Het einde gaf m.i. wel een antwoord.

Dit is wel een hele bijzondere detective film. Bijzonder vanwege het uitgangspunt. Vaak is het een inspecteur die een moord moet oplossen. En soms is de detective gezien vanuit de moordenaar die zijn best doet om uit de handen van de politie te blijven. En vaak zijn er in een detective meerdere verdachten om de kijker om de tuin te leiden. En in deze film is het uitgangspunt dus van zo'n extra verdachte. Althans, dat is de bedoeling dat je dat als kijker moet geloven. Maar is hij werkelijk niet de dader? En zo denken zijn vrienden en de rest van de omgeving er ook over. Knap gevonden standpunt dat een nieuwe weg opent naar een interessant psychologisch gegeven van hoe het bij mensen werkt als je twijfelt of je iemand kan vertrouwen. En daar bouwt deze film dus mooi op. Terwijl er ook nog prima geacteerd wordt. Het enige wat jammer is, is dat de film toch wat middelmatig oogt. Dat de film ook niet echt diep ingaat op het politieonderzoek. En dat je dus niet echt op het puntje van je stoel zit. Wel een goede film dus. Maar ik vind drie sterren genoeg. Ik heb deze film gezien opgenomen van tv. En hem nu een jaar later pas bekeken als hij bijna verlopen is.