Brawl in Cell Block 99 (2017)

Het aardige aan deze film is dat het haar hoofdrolspelers telkens een stap verder richting het verderf laat gaan, en telkens de kijker shockeert doordat de personages tot dingen in staat blijken te zijn die even eerder niet voor mogelijk waren gehouden. Wanneer aan het eind van de film alles goed en wel lijkt afgelopen met de zwangere vrouw en de baby van Bradley Thomas, verwacht je dat laatste ook zijn geweld staakt en zich schikt in zijn lot. In plaatst daarvan besluit hij bij wijze van wraak het hoofd van één van zijn kwelgeesten eraf te trappen. Hier wordt op tamelijk ingenieuze wijze getoond dat de bestrijding van het kwaad door het gebruik van geweld de bestrijders zelf in de boosdoeners kan veranderen. Vooral voor de kijker is dit ongemakkelijk, omdat de gebruikelijke sympathie die we voor normaliter voor speelballen van het kwaad voelen, metterdaad verdwijnt. Hetzelfde geldt voor Thomas' zijn vrouw, die wanneer haar kidnappers haar komen halen nog tamelijk onwennig haar geweer hanteert, maar wanneer zij uit hun handen bevrijd is op verbluffend koelbloedige wijze de loep richt op een verwonde en uit de auto strompelende verloskundige die even tevoren nog zinnens was de baby uit haar buik te amputeren. De flirt met horror en smerig geweld is het stempel van deze regisseur, en maakt zijn oeuvre tenminste op dat terrein uitzonderlijk, al is het dan weer begrijpelijk dat het niet voor iedereen weggelegd is.

Begint als een typische rauwe, neerslachtige misdaadfilm in de echte wereld, om uiteindelijk te ontaarden in een groteske nachtmerrie, een afdaling naar de hel. Het bij wijlen cartooneske geweld trekt de film zowat weg uit de realiteit en geeft je het gevoel in een soort bizar alternatief universum te zijn beland. Veel mensen zullen misschien weinig kunnen met het contrast dat Zahler creëert, maar ik vond het echt geweldig werken eigenlijk. Indrukwekkende film.

Wauw. Echt een hele toffe film. Heb er niks op aan te merken. Komt niet vaak voor.