100% Coco (2017)

Matig. Typisch een film die Schram maakt. Begon als regisseuse met films die op Carry Slee gebaseerd waren of er sterk wat van weg hadden. Dat zijn van die films die zich op jongeren richten maar verder geen idee hebben wat er in hun leven omgaat. 100% Coco lijkt precies in dat rijtje te staan. De doelgroep zal er weinig kritisch op zijn, maar ondertussen zijn dit soort formules tot een natte prop herkauwd. Het recept vervolgens nog een keer uit de kast trekken is een keuze die voor mij persoonlijk niet te begrijpen valt. Het weinige succes dat de film kritisch dan ook heeft behaald is daarom helemaal niet vreemd. Wellicht dat de makers de Nederlandse Michael Bay die op jongere meisjes gericht is zijn en alleen op geld uit zijn. Erg saai op het visuele vlak, er wordt werkelijk waar niets toegevoegd behalve wat herkauwde concepten. Nogmaals, voor de kinderen zal er weinig op aan te merken zijn, maar ik kan me voorstellen dat de gemiddelde ouder "nog zo'n soort film?" zal denken. Gelukkig dat er nog wel wat truttige editing aan wordt toegevoegd zodat het geheel niet volledig in het water valt. Het zal vast wel met het feit te maken hebben dat ik hier simpelweg de doelgroep niet voor ben. Als je deze review leest om te kijken of deze film wat is voor je dochter dan kan ik je de film makkelijk aanraden, maar ik zou liever voor een film gaan die echt een poging doet om wat origineels te bieden. Dit is de zoveelste film binnen dit kader alleen nog makkelijker geregisseerd. Ben ook benieuwd tot in hoeverre Schram onderzoek heeft gedaan naar de doelgroep van de film. Mijn gok: niets.

Een standaard cliché verhaal dat al meerdere keren is vertoond. Hooguit weggelegd voor een selectieve doelgroep. 2,0 *

Kersverse brugklasser Coco [Nola Kemper] wil meedoen aan een wedstrijd voor modevloggers, maar is bang voor de reacties van haar kersverse klasgenoten. Door een tijgermasker te dragen, kan ze haar modeontwerpen – geïnspireerd door het modewinkeltje van Clicia [Iris Hesseling – anoniem aanprijzen. De vlog wordt een succes, maar aan dat succes hangt een prijskaartje. Kemper kan er net meer door als Coco, maar de personages en hun onderlinge relaties zijn goed uitgewerkt. Prima vermaakt dus voor kinderen en beginnende tieners, gebaseerd op de boekenreeks van Niki Smit, die een cameo heeft als een klant in Alicia’s kledingwinkel.