Ce Qui Nous Lie (2017)

Mild familiedrama, minimaal een kwartier te lang en mede daardoor wat krachteloos, ook al omdat je halverwege aanvoelt dat het ondanks al het leed en die problemen toch wel goed afloopt. Echt het verhaal ingetrokken word je zelden, daarvoor is de afstand tussen de kijker en de keurige maar kleurloze hoofdfiguren te groot, hun zorgen zijn ook wat te alledaags en herkenbaar om heel erg onder de indruk te raken. Voornamelijk de moeite waard voor de francofielen onder ons, want dit is door het gezapige verteltempo en die fraaie beelden van weelderige landschappen, welhaast een ode aan het Franse land. En dan hoort het natuurlijk erbij dat de storyline gesitueerd is rondom de wijnproductie, moet zeggen dat ik dit onderdeel van Ce Qui Nous Lie dan nog het meest interessant vond. Heb me zelden zo gerealiseerd wat er allemaal bij komt kijken alvorens wij deze vloeistof tot ons kunnen nemen, als tijdens het kijken van deze film(alhoewel de film nergens in de buurt komt van de beste, onovertroffen film over de liefde voor wijn, het verrukkelijke Sideways). Al met al een gedegen maar ook wat grijze productie, bedenk goed of je wel bij de doelgroep hoort voordat je hier aan begint, anders is het waarschijnlijk een waste of time.

"Le Vin dissipe la Tristesse" ( In het nederlands, met wat alliteratie, klinkt het evengoed als "Wijn verdrijft Droefheid") maar de erfgenamen Vermillard hebben toch wel wat onenigheden en problemen, al blijkt het toch de wijnbouw te zijn die hen bindt. Niet te diepgaand, deze film, met soms het gevoel van "hij is aan het aanmodderen" en van humor (toch een drama-komedie) is er nagenoeg geen sprake. Flashbacks brengen wat afwisseling en maken het wat sympathieker, maar dat is ook al. Cédric Klapisch heeft beslist al beter gedaan, al willen we het nu ook niet afbreken. Al wie zich wat in wijn interesseert en genoten heeft van de wijnteelt-passages en, net als ik, zin kreeg om ook eens van al dat lekkers te proeven, zal wel een half puntje bijgeven en daarbij kom ikzelf op een 3,5 uit. Dat is dan ook het maximum.

Het openingsshot is geweldig, precies waar t om draait in de wijnbouw. Verder is deze makkelijk wegkijkende film een leuke inkijk in het eigenaarschap van een wijngaard met alle lusten en lasten. Dit is dan weer gekoppeld aan een zus en 2 broers, waarvan er 1 gebrouilleerd was met zijn stervende vader. De film biedt verder een kijkje in de intermenselijke relaties en hoe ouderschap vorm geeft aan gedrag van hun kind(eren). Mooi eindshot waarbij de hoofdrolspeler Marmaï in het reine begint te komen met zijn interne brouillage van zijn innerlijk kind. Opvallend: Een moeder die op zondag totaal geen inlevingsvermogen heeft in het leven van een jong gezin.