Song to Song (2017)

Navelstaarderige ijdeltuiterij van het meest onuitstaanbare soort. Vier yuppen doen alleen maar leuke dingen, maar klagen toch dat ze een heel zwaar leven hebben. Stuk voor stuk zijn ze alleen maar met zichzelf bezig en kramen ze in tergend langzame, eindeloos slome gedachtenstromen alleen maar onzin uit. Iggy Pop, Red Hot Chili Peppers en Val Kilmer hebben volstrekt nutteloze cameo's en hoewel Patti Smith een iets minder zinloze bijdrage levert, kan ik ook haar verschijning geen zegening noemen. De enige zegening is het moment dat de aftiteling verdwijnt en je jezelf een flink compliment mag geven dat je deze onzin hebt uitgezeten. Denk aan het liedje "Ik heb een heel zwaar leven" van Brigitte Kaandorp, maar dan 129 minuten en zonder enige humor of ironie. Geloof me, dit is een zware zit.

Ik mag 'm wel, die Malick. Had persoonlijk nog nooit een film van hem gezien en inderdaad, de film oogt als een uit de hand gelopen parfumreclame, maar wát een prachtige beelden. Daarbij zijn Rooney Mara en Ryan Gosling enorm aan elkaar gewaagd als acteurs en spelen ze krachtig tegen elkaar op. Voordeel aan deze regiestijl is dat je nu écht kunt zien wat een acteur of actrice qua acteervaardigheden in huis heeft en Gosling en Mara weten daar perfect mee om te gaan. Michael Fassbender valt daarentegen enorm uit de toon in deze rol en lijkt niet op zijn plek in een film als deze. Ook jammer dat Natalie Portman weinig te zien is. Al met al toch een film die me, vanwege zijn stijl, zal bijblijven.

"We thought we could just roll and tumble... live from song to song... kiss to kiss." Een samenloop van levens, bijzonder mooi in beeld gebracht met oog voor omgeving, detail en geluid. Spelers hebben onderling een sterke chemie en dat werkt goed, waardoor de 2 uur voor mij voorbij zijn gevlogen. Zweverig, dromerig, maar toch realistisch. De zoektocht naar jezelf en de uiteindelijke verlichting als de berusting komt in de liefde en het 'simpele' leven.