Rope (1948)

“Nobody commits a murder just for the experiment of committing it. Nobody except us.” Spannende en op één locatie geschoten film van Hitchcock. Dit zorgt voor genoeg suspense, en Hitchcock weet met een ingenieuze opbouw en spannende conclusie de kijker constant in zijn greep te houden. Rope laat zien dat je niet veel middelen nodig hebt om een ijzingwekkende film af te leveren. Een inventief verhaal (het lijk dat gewoon de hele tijd in de woonkamer ligt opgebaard terwijl er een feestje aan de gang is, is geniaal) en sterke acteurs die het materiaal naar een hoger niveau tillen. Dall, Stewart en Granger zijn geweldig op dreef. Let ook op sommige schitterende camerastandpunten die Hitch inneemt. Erg origineel gedaan en Hitchcock laat zien zijn tijd ver vooruit te zijn geweest. Weer een pareltje van de Master of Suspense.

Rope blijft niet alleen in al die jaren na release indrukwekkend, ook na 4x kijken blijven er nieuwe dingen opvallen, en dat is knap voor een film die net na de 2de wereldoorlog het levenslicht zag! De dialogen zijn haarscherp en zeker voor die tijd! En de manier van filmen en regisseren was geheel vernieuwend voor zijn tijd! Heerlijk in kleur ook trouwens. Een wat mij betreft vergeten Hitchcock werkje, wat minimaal even veel aandacht verdiend dan bijvoorbeeld Psycho of The Birds! :O eerder gaf ik een 5, toen een 4,5.. inmiddels gewoon weer terug op 5 en (misschien?) een top 10 plek.

En maar weer eens aan de Hitchcock met deze onbekende titel. Men laat er geen gras over groeien en als kijker val je eigenlijk in het moment van de moord en vooral de nasleep. Interessant in eerste instantie is het verschil in reactie tussen Phillip en Brandon, de ene vol twijfel en angst betrapt te worden, de andere vol van zichzelf en hun daad, en in staat de inzet van het spel te verhogen. Tussen de twee heren is meteen een soort wrijving voelbaar waarvan het duidelijk is dat deze veel spanning gaat veroorzaken. Toch vind de film zijn sterkste fase wanneer de gasten binnen stromen en met name wanneer Rupert Cadell arriveert. Dit heerschap legt onmiddellijk, zonder te weten wat er speelt, de vinger een aantal keren op de zere plek waarna hij argwaan krijgt. Uitermate boeiend is het steekspel dat daarna volgt en door de heren daders verschillend ontvangen wordt. Phillip voelt zich steeds verder in het nauw gedreven maar de arrogante en narcistische Brandon ziet het nog steeds als een spel en gooit olie op het vuur waar hij kan. Boeiend is de discussie die op een gegeven gevoerd wordt over het om mogen brengen van domme mensen, iets dat tegenwoordig bekend staat als een 'purge'. Raar is dan weer de fout waarbij de wond op Phillip zijn hand verdwenen is. Rope is vergeleken met Vertigo en Psycho zeker niet Hitchcocks beste, een compliment voor het innovatieve camera- en montagewerk dat tegenwoordig de 'one shot' stijl genoemd wordt, kan er ook zeker af en wellicht dat Hitchcock de eerste was die dit ooit toepaste. Dan zijn de dialogen vooral rond Rupert Cadell scherp te noemen en mag James Stewart ook een compliment verwachten die voor een keer een andere klank aanslaat dan de holle boerse geknauw dat bij anders uitbrengt. Dan moet John Dall nog even genoemd worden als de zelfingenomen egocentrische Brandon. Zoals gezegd er is beter werk van Hitchcock, maar een degelijke en sterke film is Rope zeker.