Lady Macbeth (2016)

De eerste helft van de film wist me nog niet te pakken (ik vond de film vermakelijk maar niet meer dan dat) maar daarna ontpopte de film zich als een aangrijpend drama en uiteindelijk zelfs als een volwaardig bloedstollende MacBeth in z’n vrouwelijke (volgens sommigen daarom: z’n feministische) variant. Met name het puike acteerwerk van Florence Pugh tilt de film c.q. het verhaal op doordat ze je als kijker weet te obsederen door haar strijd tegen de wereld waarin zij telkens een nieuwe grens moet overtreden om haar liefde (of vrijheid of dominantie) en uiteindelijk zichzelf te redden. Het interessante is dat ze zowel slachtoffer als dader is: de film is niet moralistisch maar laat juist zien dat het echte leven niet zwart-wit maar eindeloos gelaagder en interessanter is.

Dit is niet gebaseerd op Shakespeare, maar wel op een novelle van Nikolai Leskov over een vrouw met die bijnaam. Door het verhaal te verplaatsen van het Russische platteland naar Noord-Engeland brengen ze de locatie wel dichter bij de echte Lady Macbeth. Een tweede verschil is dat ze geen zelfmoord pleegt op het einde. Dat is een breuk met de negentiende-eeuwse opvatting dat overspel tot de ondergang van de vrouw moet leiden. In plaats daarvan wint ze, al is het meer een pyrrhusoverwinning. Florence Pugh is een ontdekking. Ze straalt een mengeling uit van kinderlijke onschuld en meedogenloosheid. Met haar kobaltblauwe jurk steekt ze af tegen de bruin-witte achtergrond. Wanneer ze centraal in beeld komt met een symmetrisch decor, heeft ze iets despotisch. Hetzelfde geldt voor haar kat, een devon rex. Ondanks haar misdaden kun je met haar meeleven, aangezien haar omgeving zo bekrompen en victoriaans is en omdat ze als een gebruiksvoorwerp tot dat huwelijk gedwongen was. Schuldbesef toont ze nauwelijks, alleen na het verstikken van haar pleegkindje pinkt ze een traantje weg. In tegenstelling tot bij veel kostuumdrama's is hier geen overbodige sentimentele muziek gebruikt, waardoor het realistisch overkomt.

Het langspeeldebuut van regisseur William Oldroyd is een voltreffer. In het begin van de film wordt de destijds traditionele ondergeschiktheid van de vrouw sterk geïllustreerd, de veronachtzaamheid die ze ervaart, haar vernederingen... In een mooie, sterke filmstijl brengt de regisseur echter een vervolg dat omwille van de uitbeelding van het hoofdpersonage op vele vlakken verbazing oproept. Het moet gezegd dat actrice Florence Pugh een uitzonderlijke geslaagde act neerzet van een keiharde -sommige scenes komen bepaald onbehaaglijk over - , erotiek uitstralende vrouw. Film houdt je hierbij wel degelijk in de ban. Verrassend goed en wat gedurfd.