Les Granges Brûlées (1973)

Meesterlijk acteerwerk van Signoret en Delon. Schaakspel met inzage in de Franse plattelandsgemeenschap en een verrassend einde.

Een onberispelijk geklede Alain Delon moet als jonge onderzoeksrechter een roofmoord oplossen in een bergdorpje in de Jura, bij de Zwitserse grens. Hij concentreert zich op de familie in de boerderij dichtbij, waar Simone Signoret met ijzeren hand als matriarch regeert. Een politiefilm dus? Het begint wel zo, met een opzet die de jongste boerenzoon Frank, een alcoholistische lapzwans (Bernard le Coq), als de overduidelijk hoofdverdachte neerzet, zodat iedereen die wel eens een whodunit heeft gezien weet dat hij niet de dader is. Maar regisseur Jean Chapot is duidelijk niet geïnteresseerd in het maken van een spannende film, hoewel Jean-Michel Jarre daar bij het maken van de soundtrack als enige blijkbaar niet over was geïnformeerd. Alles gaat heel rustig; er is geen enkele spannende scene. Dit is een film die draait op sfeer. De boerderij van de familie, met een rommeligheid en slijtage die je alleen krijgt door generaties lang bewonen, is bijna een extra hoofdpersoon. Je ziet de adem van de acteurs condenseren bij scenes in de niet of nauwelijks verwarmde ruimtes binnen. Het is meer een combinatie van een familiedrama, over jaren opgebouwde spanning die ineens naar buiten komt, zij het op een weinig dramatische manier die past bij stugge boeren, gecombineerd met een deconstructie van een politieonderzoek dat vast komt te zitten door tunnelvisie. Het zou anno nu een true crime podcast kunnen zijn. Op zich wel een aanrader voor fans van iets als het ook in de Franse bergen gesitueerde Anatomie d'une chute, maar dat is wel een veel betere film. Want ondanks de sterrencast en sterke sfeer is Les Granges Brûlées wel een erg kabbelende film, waar Chapot misschien iets te hard heeft geprobeerd weg te blijven van dramatische clichés. (Gezien op Netflix)