Opinions

Sinds lange tijd weer een echte JCVD gezien. En moet zeggen dat ik enigszinss verrast ben.

Verhaal is niet bijster diep, maar wel leuk genoeg voor een avondje vermaak. Ben nou ook niet bepaald een favoriet van Van Damme, maar ben wel van plan meerdere films van hem te gaan bekijken.

De actie is prima verzorgd en ook de mooie (ontroerende) muziek mag er ook wezen. Echter, is de film niet dusdanig bijzonder dat ik er een goede film in zie, maar heb me er alleszins toch aardig mee weten te vermaken. Ik zie dan ook liever de 'vechtende' Van Damme. Mooie poster ook trouwens.

3*

Komt niet in de buurt van deel 1.

Ondanks dat oude, bekende gezichten terug komen, blijft dit alles ver achter bij de rest van de film. Het is allemaal een tikkeltje belerend en bovendien lijkt het wel dat ik naar een soap zit te kijken.

Toch wel verassend.

Het leven van Depp valt niet mee, aangezien hij moet zorgen voor zijn broertje en zware moeder. Dit wordt dan ook keurig weergegeven.

Acteerwerk van vooral Di Caprio is erg goed. Depp speelt mijn inziens iets minder dan wat we van hem gewend zijn, maar nog steeds overtuigend genoeg. Dit omdat hij een beetje een afstandelijke rol neerzet.

Uitwerking van het verhaal is goed, ondanks dat het me niet écht kon ontroeren ziet het er wel erg menselijk uit en bovendien bevat deze film zeker een aantal sterke scene's die de toon aangeven. Bijv de scene dat Di Caprio gaat zwemmen.

Verassend, 3,5*

Zeer vermakelijke en ontroerende film die misschien toch meer potentie uitstraalt dan The Pursuit of Happynes

Het hele sfeertje wordt hier net even wat beter uit de doeken gedaan dan in The Pursuit of Happynes. De vader-zoon relatie wordt hier iets afstandelijker neergezet, terwijl Will Smith een hele sterke, liefkozende band toonde. Of ik dat minder vind? Zeer zeker niet, want ik had hier het gevoel dat vader en zoon meer 'samen' deden. Ze gingen echt samen op zoek naar werk en je zag dat ze er beide echt mee zaten. Ook meen ik dat het hier niet om één personage draaide, maar dat het echt de hele familie aanging en dan met name de vader en het zoontje.

Het kwam de eerste drie kwartier allemaal niet zo overtuigend op mij over. De eerste klappen kwamen al vrij snel terwijl je nog niet echt een band met de personages had opgebouwd. Beetje jammer.
Ze hadden denk ik toch eerst met nog wat goede momenten kunnen beginnen voordat alle tumult zou beginnen.

Maar daarna komen de grauwe momenten, gepaard met emotionele momenten opdraven. En vanaf dat moment weet de film echt te scoren en blijft het verder ook echt aanslaan bij het publiek.

Absoluut hoogtepunt van de film vond ik toch wel het moment dat vader ging bedelen, even later bijgestaan door zijn zoontje na een ruzie. Mistte alleen wel een stuk muziek eronder.

Dan nog even het einde. Of dit een goed einde is? Op zich wel aangezien vader toch wel even "I love you" 'zegt'. Bovendien voelde het einde van The Pursuit of Happynes toch wel wat meer hollywoods aan. Weet dat dat gebasseerd is op een waargebeurd verhaal, maar toch.

Goede film die even op gang moet komen, maar je dan toch echt de hele tijd weet te boeien. Vond hem al met al misschien nog iets beter dan eerder genoemde film.