Opinions

Vandaag ben ik dan toch maar naar 2012 gegaan, ik verwachtte er niet heel veel van maar had wel zin in een spectaculaire film over het einde van de wereld. Ik had, voordat ik erheen ging, op internet al wat reacties gelezen die eigenlijk vrij positief waren. Emmerich heeft me vier jaar geleden wel al gemarteld met 'A Day After Tommorow' maar ik was vergevingsgezind en gaf de arme knul een tweede kans en hoopte dat 'ie het maken van rampenfilms inmiddels goed onder de knie heeft.

Ik liep redelijk vrolijk, vol ongegronde hoop, op de bioscoop af en kon eigenlijk niet wachten tot de film zou beginnen en we de wereld kapot zouden zien gaan. Hordes enthousiaste mensen kwamen me al tegemoet lopen toen ik samen met mijn 'gang' de bioscoop in liep. Deze hadden 2012 net gezien en ze leken nog steeds vrolijk en dat moest wel door de film komen dacht ik, maar misschien waren ze gewoon blij om weer vrij te zijn.

Toen een zak Skittles mij aanstaarden vanaf een toonbank, besloot ik deze gekleurde rakkers nog even mee te nemen naar het geweldige avontuur van de ondergang van de wereld! Ik betaalde er een hoop voor maar die gekleurde rakkers mochten dit geweldige avontuur van mij absoluut niet missen.

Toen na de reclame de film begon viel het me allemaal erg mee en leken de dialogen zelfs wel aardig te zijn. Ik hoorde mensen ondertussen steeds enthousiaster door hun popcorn bakken graaien, hopend op een grandioze film, ze konden niet wachten tot de actie zou gaan beginnen! Maar al na tien minuten werd de film zo over the top en laagdrempelig dat het einde van de wereld op dat moment een redding zou zijn geweest van een marteling die nog erger was al de marteling die 'A Day After Tommorow' heette. Mensen begonnen weg te kijken en ze plaatsten hun emmers popcorn naast zich op de leuning, aangezien ze geen honger meer hadden. Je hoorde daarna ook steeds meer mensen zenuwachtig kuchen terwijl ze alvast naar de nooduitgang zochten. Ze durfden uiteindelijk echter toch niet te ontsnappen want dat zou zonde van het geld zijn.

En inderdaad dat zou zonde zijn geweest want het werd alsmaar slechter en slechter en na drie kwartier sloeg de walging bij mij om in een gevoel van vreugde dat ik niet meer had gehad sinds ik 'Airplane' voor het eerst zag. De film zit zo stampvol met zoetsappige clichés dat ze op den duur onbedoeld komisch, en zelfs hilarisch, worden. Steeds laten ze bijvoorbeeld weer een andere vader zien die nog even voor het laatst zijn zoon of dochter belt om afscheid te nemen, wanhopige pogingen van de makers om de kijkers toch in tranen te kunnen krijgen. Ik moest hier bijna elke keer weer om lachen, zo slecht was het. Verder deed de rol John Cusack me denken aan een motief wat Spielberg ook vaak in zijn films verwerkt, een afwezig vaderfiguur. Er is zelfs een scene die verdacht veel lijkt op een scene uit 'War of the Worlds', alleen dan slechter, uiteraard.

Ook is de Amerikaanse president (Danny Glover) één grote cliche, het is een man met een goed hart waar je gewoon van moet houden, wat een fantastische president. Hij doet alles voor zijn land en zijn mensen, daarbij vergeet hij het af en toe zelfs om aan zichzelf te denken, wat een vent! Een grote, zeer stoere, gespierde, Amerikaan die achter me zat vroeg zijn buurman om tissues toen meneer de president de zoveelste barmhartige uitspraak deed. Hij trok het even niet meer, logisch natuurlijk. Ik heb erg gelachen, jammer dat ik niet specifieker in kan gaan op het grote aantal hilarische scenes uit de film want er zijn er een hoop die zeker noemenswaardig zijn. De hele film zou eigenlijk als komedie bestempeld moeten worden, dan zou ik hem misschien zelfs een ruime voldoende geven. Na de film was ik doodmoe van het lachen, en ook mijn lege zak Skittles leek mij te zeggen dat hij er klaar mee was. Ik ging dus maar naar huis met bijna opgedroogde tranen van het lachen nog op mijn gezicht. Ik was kapot. Net als vele anderen, sommigen waren zelfs zwaar onder de indruk van de film en hadden net de beste film van hun leven gezien en omhelsden elkaar na de film nog even. Prachtig… Emmerich heeft het weer fantastisch gedaan!