Hoe kan een geest zo briljant zijn als die van Quentin Tarantino?
Logisch dan ook dat Reservoir Dogs een ontsproting moet zijn van hem. Grappig dan ook dat hij er zelf ook een rolletje in heeft. Fantastisch dan ook hoe de film is.
Ik vond de film zo cool. Dat is het juiste woord. De mensen waren stuk voor stuk coole mensen met coole kleren, dat wat ze deden was cool, het verhaal was ook onwaarschijnlijk... cool. Ik bedoel, er gebeurt eigenlijk in de hele film maar bar weinig, het enige wat ze doen is een beetje kibbelen over van alles en nog wat, en af een toe een flashbackje. Maar toch.
En dan in dat pakhuis. Niks anders dan een grote lege ruimte. Ik kreeg bijna het gevoel dat het toneel of cabaret was. Toch maakte de film geen goedkope indruk, neen, het lege gaf juist een extra laagje over de film die de duurste decors niet hadden kunnen geven. En daar ontvouwde het verhaal zich, langzaam maar zeker. Steeds kwam er een personage bij, steeds werd een achtergrond duidelijk, steeds werd een gebeurtenis duidelijk.
En dit geheel werd ook ondersteund door een perfect acteerspel. Toch wil ik mijn kanttekening plaatsen bij Mr. Pink (Steve Buscemi), hij sprong er toch wel bovenuit. Een van de redenen daarvoor is dat hij acteerde als een toneel-acteur (om daarop terug te komen). Hij liep rond en memoriseerde, dat viel op, maar het stoorde niet, integendeel, het kwam juist passend over ofzo. Maar dat moet iedereen zelf maar zien om daar een oordeel over te vellen.
If you aint a great actor, you're a bad actor.
En dan. Ja. Het einde. Ach, ik ga er ook niks over zeggen.