Opinions

De al suïcidale client van psycholoog Willis krijgt van hem een iets te ruwe behandeling en pleegt voor zijn ogen zelfmoord. Hierdoor heeft Willis een selectieve kleurenblindheid ontwikkeld voor de kleur rood.

Hierdoor gaat Willis naar een bevriend psycholoog in Los Angeles om daar in behandeling te gaan. Deze bevriende psycholoog wordt vermoord. De politie agent Blades denkt dat de dader uit die groep komt. Willis neemt de behandeling van het groepje over om en passant ook als amateur detective te werk te gaan.

De film is uitgekomen in de tijd dat films als Basic Instinct populair waren. Dat is aan deze film heel goed te merken. De erotische scènes zijn behoorlijk expliciet, lang en onnodig, maar niet veel.

Als inspiratie voor het verhaal heeft men gekeken naar Hitchcock. Denk daarbij aan de films Vertigo en Psycho. Helaas niet van hetzelfde niveau. Sterker nog, het verhaal slaat eigenlijk helemaal nergens op. De personages slaan ook nergens op.

Om aan het verhaal van de film een goed eind te draaien, komen er plot twists die je met alle beste bedoelingen niet goed kunt praten. Het is jammer, want de acteurs doen hun stinkende best. De regie daarentegen is echt belabberd.

Desondanks heb ik mij best vermaakt met deze film. Het is verre van een goede film, maar ik was benieuwd hoe de film zou gaan afronden. De afronding slaat helemaal nergens op. Het komt heel gekunsteld over.

Interessante, maar onevenwichtige film. In de gayscene van New York bevindt zich een seriemoordenaar. Al Pacino's personage moet van zijn baas (gespeeld door Paul Sorvino) undercover gaan.

De boodschap van de film is het geweld dat de mensen in de gayscene moeten ondergaan. Als het niet van een seriemoordenaar is, dan is het wel van de politie of van iemand op straat.

Het acteren van iedereen is geweldig. Heel geloofwaardig. Alleen Al Pacino en Paul Sorvino springen eruit. Pacino maakt het voelbaar dat zijn personage meer tegen het geweld kan. En dat hij eraan onderdoor gaat.

Sorvino daarentegen is getekend door het leven. Hij is cynisch en somber, wat hem een interessante personage maakt.

Het onevenwichtige is het verhaal. Heel vaak zat ik met het gevoel: zou dat echt zo gaan? Of bijvoorbeeld een moord plegen in een filmhok van een seksclub en niemand die het merkt. Of tijdens het verhoor dat een nagenoeg naakte grote zwarte man met een cowboyhoed op binnenkomt en de verhoorden in hun gezicht slaat. Hierbij ik meer een WTF gevoel.

De soundtrack van de film is mooi. Onheilspellend en mysterieus. Er is overigens slechts 1 vrouw in de film: Karen Allen. Verder alleen maar mannen.

Ik snap niet waarom deze film zo'n lage score heeft. Bijna alles werkt in de film. Het is wel een beetje gedateerd, want het zou je moeten afschrikken. Tegenwoordig zijn wij ergere dingen gewend.

Het hoofdpersoon introduceert zich als Turkse met een Duits paspoort, maar ze heeft wel een Duitse vriend. Ze wil geen Turkse vriend hebben, want ze zijn macho, enz., enz., enz. Tegelijkertijd mist ze Turkse temperament bij een Duitser.

Kortom, een dame met nogal wat noten op haar zang als het op partnerkeus aan komt. Geen man die het bij haar uithoudt. Helaas komt ze nogal onsympathiek over.

Haar ouders zijn verrassend ruimdenkend, desondanks wel veeleisend. Het is geen eis dat het een Turk is. Zolang hij maar geen varkensvlees eet, wil bekeren, Mercedes rijdt, genoeg geld verdient, enz., enz., enz.

Op één vlak zijn ze niet ruimdenkend, namelijk de volgorde waarin de dochters gaan trouwen. Eerst de oudste, dan de tweede en tot slot de derde.

"Helaas" is de jongste zwanger en moet z.s.m. trouwen. Echter, ze kan pas trouwen als het hoofdpersoon getrouwd of verloofd is. De film is eigenlijk een speurtocht naar een partner voor haar.

De film heeft een open eind en gaf mij het gevoel dat het nog niet af was. Desondanks heb ik mij best vermaakt, maar er zat meer in.

Eigenaardige film. De film volgt de beslommeringen van psychologe Van Houten die in de ban raakt van een TBS-patient die zij behandelt. Aanvankelijk begint de film met Van Houten die met haar moeder in bed slaapt, waarbij haar moeder slaapt met ontbloot bovenlijf. Van Houten slaapt in pyjama.
Even later in de film is ze bij haar moeder. Ze legt haar hoofd op de schoot van haar moeder. Haar moeders hand zakt af naar beneden richting Van Houtens achterwerk. Van Houten schrikt op en gaat gauw ergens anders zitten. Wellicht ben ik te traag van begrip, maar dit lijkt mij toch een gevalletje incest.
Ook zien we in de film dat Van Houten's personage niet erin slaagt om een partner te vinden, omdat ze te kieskeurig is. Maar ze heeft wel een one-nightstand met een mannelijke collega.
Vervolgens achtervolgt ze de TBS-patient waarvan zij in de ban is geraakt. Het is niet duidelijk wat zij wil, maar hij maakt een aanname en zegt dat het niet gebeurt. Vervolgens organiseren ze wel ontmoetinkjes in de kliniek om te kunnen vozen.
Tijdens een van de voos-sessies drukte de TBS-patient op haar alarmknop. Van Houten zegt tegen de bewakers dat er niks aan de hand is en verlaat de zaal. Vervolgens volgen er nog meer van dergelijke pesterijen over en weer.
Het lijkt erop dat de TBS-patient aan het winnen is, want hij weet Van Houtens huis binnen te dringen en haar te verkrachten. Van Houten krijgt een berichtje van haar moeder waarin ze zegt dat Van Houten een sterke vrouw is. Dit inspireert Van Houten om nog een laatste ultieme poets te bakken voor de TBS-patient.
Het verhaal vind ik rommelig. Het is van de hak op de tak. Ook zijn de personages niet goed uitgediept. De manipulaties van de TBS-patient worden heel simplistisch in beeld gebracht. Echter, de film boeit wel. Ik heb desondanks de film uitgezeten en ik was benieuwd wat er ging gebeuren. Helaas was het niet wereldschokkend.
Serieus, wat is het probleem met Van Houten's personage? Is ze een incest-slachtoffer? Moet dit haar gedrag verklaren?

Een zeer teleurstellende Bond-film dat nog zo veelbelovend begon. De actiescènes zijn goed, zoals altijd. De dialogen ook. Het acteerwerk is geweldig. Echter, het verhaal komt over als een allegaartje ideeën en gaat halverwege de film zelfs mank.

Wat is het motief van de slechterik halverwege de film om nog door te gaan? Ook bevat het verhaal joekels van plotgaten.

De film had makkelijk in tweeën gedeeld kunnen worden. Dan was er meer tijd om uit te wijden over de verhaallijnen en de personages. Dat zou de plotgaten ook ten goede komen. Het komt allemaal gehaast over om tot een afgerond geheel te komen.

De film bevat een aantal verrassingen die niet erg boeiend zijn. De laatste verrassing heb ik als Bond fan als een respectloze belediging ervaren.

Deze film deed mij denken aan Full Metal Jacket en Black Swan, maar dan in de muziekwereld. De film met hele korte introductie van de docent die onze hoofdrolspeler ontmoet. Daarbij wordt de toon meteen al gezet.

Wat daarna volgt is dat men ziet hoe de docent omgaat met zijn studenten. Dit gaat niet bepaald zachtjes. Geestelijk breekt hij ze helemaal af. Of ze het verdienen of niet.

Onze hoofdrolspeler neemt geleidelijk de mentaliteit over van zijn docent. Dit gaat ten koste van zijn liefdesleven, familie en dergelijke.

Deze film heeft geen moment verveeld. Deze film is wat mij betreft nèt geen 5 sterren waard. Dit komt omdat je de personages nergens echt leert kennen. Het is heel oppervlakkig.

Ook kan ik mij niet voorstellen dat als dit in het echt zou gebeuren de docent al eerder tegen de lamp zou zijn gelopen. Hij had zoveel studenten en niemand die daar ooit buiten de colleges met iemand over heeft gepraat? En dat het dan zijn weg vond naar de leiding van het conservatorium?