Log

Was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens iets had gezien dat me echt wist mee te slepen, en ik had ook wel verwacht dat deze prent raak ging zijn, maar uiteindelijk was het toch een compleet ander stukje cinema dan ik in gedachten had. Niet erg want (500) Days Of Summer heeft me evengoed weten te betoveren.

Webb schotelt ons met zijn langspeeldebuut een waarachtig liefdesverhaal voor waarbij ik eindelijk weer eens zat te duimen dat de twee op het einde zouden samen blijven. Ik hoor overigens weleens dat 500 Days een happy end kent, maar ergens hou je er als kijker toch een ietwat wrange smaak aan over in mijn ogen. Het leven gaat na een periode van miserie wel weer verder met een nieuwe love interest, maar anderzijds blijft er dat knagende gevoel dat Summer verloren is.

Hierbij is het uiteraard noodzakelijk dat de acteurs het goed doen en ik ging steeds meer meefladderen met de vlinders in Toms buik. Joseph Gordon-Levitt, die na Brick en Mysterious Skin opnieuw een pareltje aan zijn oeuvre kan toevoegen, is bijzonder overtuigend als romantische ziel/slachtoffer van 'n hartendief. Dé attractie hier is voor mij echter Zooey Deschanel, knuffelachtiger worden ze niet gemaakt. Waar je aan het begin samen met Tom voor haar valt, wordt het steeds duidelijker dat achter al die vertederende charme iemand schuilt die zich niet helemaal wil overgeven. Tom begint in te zien dat zijn hart onvermijdelijk zal worden gebroken, en ook voor de toeschouwer wordt het bijna te pijnlijk om naar Summer te kijken. Ze verliest haar aantrekkingskracht niet en hij voelt nog steeds die verliefdheid, maar in haar hoofd is ze al weg. Niettegenstaande dit een fris en sprankelend filmpje is, zorgt vooral de treffende wijze waarop Webb dit hartverscheurende verdriet in beeld brengt ervoor dat (500) Days Of Summer recht naar de ziel grijpt.

De rest van de cast vind ik een pak minder noemenswaardig en zo hadden bijvoorbeeld de vrienden voor wat meer gein kunnen zorgen. Sowieso is het niet echt de humor maar vooral het liefdesverhaal waar de magie vandaan komt.

Visueel geen juweeltje, maar dat hoeft in dit soort cinema ook niet echt. Niettemin een aantal grootse shots van de gebouwen die Tom aan Summer toont, en ook een erg sterke scène waarin Gordon-Levitt in slow motion zijn T-shirt aandoet met op de achtergrond de vallende regen.

De soundtrack was er wat mij betreft dan wel weer boenk op, met niet alleen veel indie-rock maar ook verwijzingen naar songs in de film zelf. Aangezien dit soort muziek me persoonlijk heel erg aanspreekt, scoor je daar bij mij altijd makkelijke punten mee. Veel mooie nummers (het schitterende Sweet Disposition passeert bijvoorbeeld een aantal keer de revue) maar hét muziekmoment is voor mij de bezopen karaokeversie van Here Comes Your Man, in feite nog beter dan het origineel . Heel leuk gedaan.

Op zich redelijk gelikt en zeker niet foutloos (de speech waarin uitgehaald wordt naar de wenskaart-sector bijvoorbeeld) maar mede dankzij de herkenbaarheid en de ravissante Deschanel zeer charmante cinema! Ook de non-lineaire vertelstructuur is meer dan een gimmick. Compleet voor gesmolten!

vote posted

Arnolds debuut, Red Road, vond ik al een sterke prent maar met Fish Tank komt de Britse nog indrukwekkender voor de dag. Het is een poëtische en tevens beklemmende film geworden die zoals hier reeds aangegeven naar het einde toe nog eventjes in duigen dreigt te vallen maar met een aandoenlijke finale de meubelen redt.

Andrea Arnold heeft duidelijk een unieke stem en is voor mij dan ook één van de interessantste figuren uit de hedendaagse Britse cinema. Ook in haar tweede worp weet ze poëzie binnen te smokkelen in een grijs milieu, mede dankzij de mooie, zonovergoten beelden. En net als in Red Road slaagt ze er wonderwel in om de kijker het gevoel te geven de wereld door de ogen van het hoofdpersonage te zien.

Daarnaast doet de cast het erg goed: debutante Katie Jarvis speelt inderdaad de pannen van het dak als agressief en onbeschoft maar tegelijkertijd ook kwetsbaar en eenzaam pubermeisje. Daarnaast ben ik weer compleet weggeblazen door een weergaloze Michael Fassbender, die me voor de zoveelste keer in korte tijd verbaast. Een van de beste acteurs van het moment als je 't mij vraagt. De elektriciteit die er tussen Mia en Connor op het doek wordt getoverd is van een zeldzame schoonheid. Ook de rest van de cast overtuigt, met op kop het vuilgebekte zusje dat voor de komische noot zorgt ("I like you, I'll kill you last").

Ben het wel eens met onder andere wibro dat een welbepaalde passage nog bijna roet in het eten komt strooien, maar gelukkig herstelt Fish Tank zich op de tonen van Life's A Bitch vanop het heerlijke Illmatic. Voor sommigen misschien wat melig, maar de film kon best een hoopinjectie gebruiken.

Niet foutloos maar mede dankzij de unieke chemie tussen Jarvis en Fassbender wat mij betreft één van de betere van 2009.