Opinions

“There’s a family in our driveway.”


Hoe vaak hebben we het nou al gezien: een witte familie die zonder blikken of blozen een horrorhuis betrekt en vervolgens een ongelukkige dood sterft. Kunnen we voortaan niet gewoon horrorfilms maken met alleen zwarte mensen? Dat moet Jordan Peeles gedachte zijn geweest bij het maken van Us.

Us volgt een familie die geconfronteerd wordt met hun kwaadaardige dubbelgangers. In plaats van het standaard horrornarratief (extreem domme keuzes leiden tot gruwelijke vroeegtijdige dood) zijn deze hoofdpersonages slim, gewiekst en snel. Dit maakt de film een frisse wind in het horrorgenre. Daarbij zijn hoofdpersonages bevriend met een (extreem stereotiep) wit stel (met fijne rol van Elisabeth Moss). Wanneer het noodlot toeslaat bij het witte stel zien we direct het verschil tussen de families: waar de zwarte familie behendig inspeelt op alle situaties en zich er telkens levend vanaf brengt, zien we het witte stel binnen de span van 30 seconden naar de eeuwige jachtvelden vertrekken. Geheel volgens horrorprincipes met spuitend bloed en jump scares.

Hoogtepunt van de film voor mij was de vrouw van het witte gezin die onder muzikale begeleiding van Good Vibrations bloedend over de vloer kruipt, bloed spugend en vluchtend van haar schaduwversie. Sowieso zit de film vol met humor, zit hij visueel mooi in elkaar en heeft hij een prachtige soundtrack.

Jammer genoeg gaat de film ook een aantal keren de mist in. Zo slaat de stem van de schaduw-Lupita Nyong'o de plank finaal mis. De hele zaal begon spontaan te lachen toen ze begon te praten. Heeft niemand dit tijdens de productie ooit opgemerkt? Serieus? Ook de plottwist (die op zichzelf goed bedacht is) komt te laat en behaalt daardoor niet zijn maximale impact.

Wat overblijft is nog steeds een visueel mooie horrorfilm met goede schrikeffecten en een prachtige soundtrack, maar een wat matige premise.