Opinions

"Do not forget me, 24601."

157 minuten, ik zag er al vanaf het begin enorm tegenop. Tijdens de film merkte ik dat de speelduur inderdaad tegen viel. In een theater bij een musical waar je volledig omvergeblazen wordt door het schouwspel voor je ogen werkt het constant zingen wellicht, maar een film leent zich hier eenvoudigweg niet voor. Vaak ontsnapte mij dan ook een geërgerde zucht als er, na 3 gesproken woorden, weer twee personages op een ontzettend geforceerde manier een dialoog begonnen te zingen. Niet om aan te zien. Het is begrijpelijk dat Tom Hooper voor deze aanpak heeft gekozen (je wilt immers geen klucht als Mamma Mia maken waarbij mensen uit het niets luidkeels beginnen te zingen), maar overdaad schaadt. Ook hier.

Wel moet ik nuanceren en zeggen dat sommige liedjes hun doel goed treffen, zoals Hathaway die tijdens "I Dreamed A Dream" zang en acteren moeiteloos in elkaar laat overvloeien. Mocht ze een Academy Award winnen voor deze rol dan is dat dubbel en dwars verdiend. Ook Hugh Jackman doet het niet onverdienstelijk in zijn rol als Jean Valjean.

De film is tot in de puntjes uitgewerkt en heeft een groots karakter. Het camerawerk is ontzettend goed en levert prachtige beelden op.

Les Misérables is een film die een aantal zwakheden kent, maar steekt goed genoeg in elkaar om hem met een ruime voldoende te waarderen.

Wat ik me de hele film heb afgevraagd: bij een auto-ongeluk met dodelijke afloop wordt sowieso de politie betrokken. Dan ken je dus ook elkaars gegevens en identiteit. Plus, Jasmijn is een BN'er en had die avond een award gewonnen. Het ongeluk staat dan toch DIRECT in de krant? Dus hoezo wist niemand het 'echte' verhaal en kenden Wim en Jasmijn elkaar totaal niet? Eerst stoorde ik me, waarna ik om me heen keek en bedacht dat ik niet de beoogde demografie ben voor deze film. Hoe dan ook verbaas ik me over hoe vaak de Nederlandse film(makers) het publiek onderschatten.

De pacing van de film was in het begin te snel en de dialogen bij tijd en wijle dramatisch ("Ik heb een aantal jaar geleden een zwaar auto-ongeluk gehad, mijn vrouw is hierbij omgekomen." Wie zegt dat op die manier in zo'n volzin?). In de tweede helft van de film komt alles meer in balans en kijkt het geheel ook veel prettiger weg. Een aantal mooie (sfeer)beelden van Marokko, mooi gekleurd. Overigens is een heel blik aan (oud) GTST-acteurs open getrokken voor deze film maar ik moet zeggen, ze doen het echt niet onverdienstelijk. Al met al geen dramatische film, maar niet voor herhaling vatbaar.