Opinions

Gemiddeld filmpje, eigenlijk precies wat ik ervan verwachtte. Paar shots van Fortuyn in z'n beste doen, complottheorietje eroverheen (overduidelijk fictief, overigens; ik twijfelde er geen moment aan dat Van Gogh zelf niet werkelijk geloofde in dit complot), Van Gogh's eigen mening er flink doorheen mengen, wat spannende scenes. En dat levert een op momenten aardige, op andere momenten tamelijk irritante film op. Heeeeeel gaaf waren natuurlijk de talloze shots van Den Haag, al geloof ik er weinig van dat een taxichauffeur naar Plein 1813 rijdt als je zegt dat je naar de hoeren wilt.

Maar wat liep die Thijs Römer toch de hele tijd onverstaanbaar te mompelen, ik werd er stapelgek van. "Heeft u mzmmbl deze mwmmm zmzzz in combinatie met blmzzzmm zmmm mmmzmmbl?" Het leek wel besmettelijk, want zodra iemand in zijn buurt kwam begon die ook meteen onverstaanbaar gemompel uit te kramen. Ook vreselijk irritant: die scene met Tooske als KLM-medewerkster, MIJN GOD! Als ik met mijn tickets in die rij had gestaan was ik 'm allang gepeerd. Oók vreselijk irritant: die dochter van Jim die wat mij betreft perfect uitbeeldt wat nu precies leidt tot probleemkinderen. Dochter werkt ouder ongelooflijk op de zenuwen, ouder mompelt zoiets als "doe dat nou niet" (wat natuurlijk absoluut geen effect sorteert) en reageert verder alsof zijn neus bloedt.

Maar oké, aardige film dus. Toch blijft het een beetje een bizarre gewaarwording als je je beseft dat de regisseur, die een film in brede context wilde maken over een vermoorde politicus, zelf nadien al even gewelddadig om zeep is geholpen. Als gevraagd wordt om een regisseur voor een film over Van Gogh duik ik tussen de coulissen, hoor.

3*

In één woord sensationeel. De verhalen zijn stuk voor stuk aangrijpend, een weeldernis aan stijlen en sferen komt op je af. De gebeurtenis op 11 september 2001 wordt gebruikt om iedereen aan het woord te laten, en de landen afzonderlijk hun eigen demonen te laten uitdrijven. Dat Amerika niet in alle verhalen gespaard blijft, is begrijpelijk - maar ook zij mogen hun zegje doen, en doen dat met een hartverscheurende korte film van Sean Penn. De film verschiet door al deze verhalen constant van kleur. Woede (Groot-Brittanië, Japan) wordt afgewisseld met verdriet (USA, Frankrijk), met onbegrip (Egypte), met ontreddering (Israel, Bosnië), met zuivere registratie (Mexico, de enige die ik een heel klein beetje uit de toon vond vallen), zelfs met komedie om de dagelijkse ellende te vergeten (de tegelijk hilarische en schrijnende bijdrage van Burkina-Faso). Dit is niet zomaar film over de tragedie van 11 september, dit is een blik op de ondoorgrondelijke complexiteit van de wereld waarin we leven. 5*

Nog een halfje erbij. Een verschrikkelijk leuke, spontane film. En met een aantal prachtige stijlvondsten, waarvan ik de mooiste nog wel vond dat Leche, aan de telefoon met Beatriz die niet de antwoorden geeft die hij wil, lijkt te verzuipen in zijn eigen glaasje water. 4,5*

Goede film, die veel overeenkomsten heeft met The Beach maar die in tegenstelling tot die film een heel stuk beter uit de verf komt. Bovendien vond ik 'm nagelbijtend spannend, van dat hoge gesis en die razendsnelle bewegingen als er weer een geïnfecteerde aan kwam rennen stonden mijn haren recht overeind. Het tamelijk lompe, korrelige beeld vond ik ook prima bij de sfeer passen.

Wat ik miste, en wat misschien wordt ingevuld als ik de film nog een keer zie, is een uitleg van de drijfveren van die militairen. In een oogwenk leken ze veranderd te zijn van behulpzame mensen ("here's to new friends!") in sadisten. Was dat puur en alleen omdat ze de twee vrouwen wilden hebben? Wilden ze eigenlijk überhaupt geen nieuwelingen in hun kleine kringetje (à la The Beach)? Ik blijf nog een beetje met dat soort vragen zitten. 3,5* voorlopig (en nét niet de 300ste stem ).

Aardige film, maar verder geen hoogvlieger. Films als deze moeten het voor mij vooral hebben van een grimmige, naargeestige sfeer, en in dat opzicht viel er het nodige te halen. De duisternis wordt na verloop van tijd aardig beklemmend en zeker aan het begin, wanneer de vampiers zich nog niet in vol ornaat hebben laten zien, gaat er een prettig aanvoelende dreiging uit van de onverkaarbare gebeurtenissen in het dorp. Ook zijn de beelden erg fraai, extra venijnig door vaak een hoog contrast en mooi spaarzaam kleurgebruik. Het hier al vaker genoemde 'helicopter-shot' van de gevechten is werkelijk adembenemend.

Het is jammer dat er dan toch weer op een geforceerde manier inhoud aan een film als deze moet worden gegeven, in de vorm van een slap verhaaltje met hier en daar wat romance, heldenmoed en razendvlugge rouwverwerking (na een brute afslachting even wat traantjes, "it's okay" zeggen tegen elkaar, en klaar is kees). Als je dan toch een verhaaltje verzint wat op de achterkant van je hand past, laat het dan maar gewoon helemaal zitten en ga nietsontziend voor de sfeer, het tempo, de bloederigheid en de geweldig mooie shots.

Josh Hartnett, nee. Toen hij de telefoon aanpakte om zijn ex te woord te staan (die bij hem wegging, wat hij niet begrijpt, wat nog altijd niet is uitgepraat, yada yada yada) leek hij de te tonen emotie bijna van een autocue af te lezen: "nu wegkijken", "nu een diepe, maar niet té diepe zucht", "nu nét even te lang wachten met antwoorden". Zijn dik aangezette rol van 'onverschrokken held met emotie' (check die traantjes in de ogen!) was vanaf dat moment al niet meer te redden en bleef me irriteren. Het leverde me teveel momenten op waar ik me doorheen moest worstelen, en die de vaart van de film in de weg zaten.

Zoals wel vaker is de vijand vele malen griezeliger wanneer hij een schim is die overal kan opduiken. Op het moment dat de vampiers een gezicht kregen, en zelfs menselijk bleken te zijn met een eigen taal, waren ze niet langer eng. Wel erg mooi, dat zal ik meteen toegeven. Maar ook hierdoor ging een gedeelte van de sfeer, die bij het begin van de film nog aanwezig was, verloren.

Blijft over: 2,5*. Mooie beelden, geweldige geluiden, een aantal sterke en oprecht griezelige scènes, maar verder teveel ballast.

Impressive, deze puzzel van Miike. En het was vooral heerlijk om er met je neus (lees: vanaf de tweede rij) bovenop te zitten. Misschien niet zo handig voor het lezen van de ondertitels, maar de impact is des te groter wanneer je hele blikveld wordt ingenomen door de wondermooie beelden die Miike je voorschotelt - geen ontkomen meer aan. Neem alleen de dansscène aan het begin al, ohmygod!

Big Bang Love is een film die overschakelt tussen 'het grote gebaar' (bikkelharde, langdurige vechtscènes), en shots die letterlijk op de huid van de acteurs zitten. Tussen de claustrofobische krapte van 8 man in een piepkleine gevangeniscel en bijna oneindige wijdsheid van het landschap buiten de gevangenis. Steeds terugspringend naar eerdere scènes is een andere context, en daardoor stukje bij beetje de waarheid prijs gevend. Met daartussendoor visuele fratsen als interviews die met een handheld camera lijken te zijn geschoten, vragen in beeld die wel door het filmpubliek lijken te worden gesteld, en een aardige dosis surrealisme. Neem nou alleen de gevangenisbewaarder op een gekanteld bureau waardoor zelfs zijn koffie niet waterpas staat. De verhoorkamer waar je door het geblindeerde glas zo naar binnen kunt lopen. In het niets oplossende, mysterieuze personages.

Uiteindelijk wordt de hele 'whodunnit' wel op een presenteerblaadje ontrafeld voor de kijker, compleet met een tekstuele presentatie van dader, slachtoffer, motieven, en dergelijke. Jammer? Maar en blijft nog genoeg over om je hersens bij te breken. Wat was de 'symboliek' achter enerzijds kiezen voor het heelal en anderzijds de hemel? Wat voor relatie is er nu eigenlijk geweest tussen Ariyoshi en Kazuki? De betekenis van de 'triple rainbow'?

4*

Het laatste deel van Haneke's trilogie over de emotionele teloorgang van de maatschappij. '71 Fragmente' is meer fictief en niet zo confronterend als 'Der Siebente Kontinent' en 'Benny's Video', het lijkt wat meer berustend waarbij Haneke de mensen gefascineerd vanaf een afstand bekijkt. Maar het is een prachtige schets van hoe mensen onbewust naast en met elkaar leven in het huidige Europa. De verbondenheid die we pretenderen te hebben, en de afstandelijkheid die er in werkelijkheid bestaat.

Vier sterren voor '8 Femmes', ik vond het werkelijk prachtig. Natuurlijk gewoon een uit de kluiten gewassen 'whodunnit', maar zo ongelooflijk mooi en origineel gebracht!
Twee punten van aftrek: er worden mij wat àl teveel verhaallijntjes uitgeworpen die niet allemaal even nodig lijken, en de scène waarin Mamy "tué moi!" (dood me) roept, waarna ze met een fles op haar hoofd wordt geslagen, vind ik zeer misplaatst en absoluut niet grappig. Met dit soort onderwerpen mag je niet spotten.

Hmmm... na het zien van deze film vraag ik me toch af waar al die ophef vandaan komt. Feitelijk is het een gewoon een mooie, zelfs romantische film - met een zieke wending waar de doorsnee dramafilm door zou modderen met het uitwerken van het drama. En juist dat vond ik het lef van deze film. Ik was 'Audition' ingestapt met het idee dat Takashi Miike eerst veel clichés op zou stapelen om daar vervolgens op ongelooflijk schokkende wijze het mes in te zetten en de kijker vervolgens kokhalzend achter te laten. Maar hoewel sadistisch draagt alles toch bij aan het mooi vertelde en prachtig in beeld gebrachte verhaal.