Opinions

Film met een goed hart en bij vlagen aangrijpend. Maar al met al net wat te melodramatisch, voorspelbaar en soaperig om een topfilm te zijn. Bepaalde verwikkelingen, gebeurtenissen en personages komen gezocht, onnatuurlijk en te zwart-wit over. Om wat voorbeelden te noemen: de bedreigers van Aram kunnen in de ogenschijnlijk kleine stad ongestoord hun gang gaan, zonder enige politiedreiging; terwijl na de komst van Layla op het politiebureau binnen notime er een nieuw onderzoek in Duitsland plaatsvindt en er een graf geruimd wordt. Ik zeg niet dat dit niet zou kunnen, het gaat meer om hoe het geheel op me overkomt.

Eens met Benicio, Loach heeft het wel eens veel beter gedaan (My Name Is Joe, Sweet Sixteen)

2,5 ster

Ik ben een fan van Lumet en Network geeft een mooi statement, maar ik vind het een heel vervelende film.

Om te beginnen vind ik die krankzinnigheid van Beale absoluut niet geloofwaardig. Finch acteert goed, maar zijn personage rammelt. Het ene moment is hij de volksmessias, en het andere moment laat hij zich als een mak lammetje indoctrineren door die Jensen. Om over dat flauwe flauwvallen maar te zwijgen. De eerste keer vond ik dit mooi gevonden, maar toen het een running gag werd werd het lachwekkend.

Dunaway is hysterisch en irritant. Als vrouw die over lijken gaat overtuigt ze, maar als aanbidder van Holden totaal niet. Op hun weekend weg ratelt ze nota bene alleen maar over dat tvgezeik.... Dat Holden zich tot haar aangetrokken voelt daar kan ik inkomen, maar niet dat hij verliefd op haar is. Hij kan vanaf het eerste moment (zie het weekend) inzien wat voor persoon zij is, maar hij schijnt een half jaar nodig te hebben om daar achter te komen...

Duvall is veel te karikaturaal, vervelend. Misschien was dit de bedoeling, maar ik vind het storend. Een film overtuigt mij het meest door een hoge mate van realiteit, niet door aangedikte karakters en soaptaferelen.

Dat Beatrice Straight een Oscar krijgt is een schande. Ten eerste komt ze maar vijf minuten in beeld. Daarnaast zet een typische clichereactie neer van de bedrogen echtgenote. Een aantal fraaie volzinnen komen er in de hysterie wel heel glad uit. Om vanuit de hysterie wel weer heel erg vlotjes tot inkeer te komen. In mijn optiek totaal niet overtuigend, en dan ook nog een Oscar!

De film ontbeert ook spanning. De stijgingen en daling van de kijkcijfers worden steeds opgenoemd, maar dat wekt bij mij geen emotie. De scene van de schreeuwende mensen uit het raam is overtuigend, maar dan ook wel het enige gegeven waaruit blijkt dat een wanhopig Amerika zich vastklampt aan Howard Beale. De film blijft teveel achter de schermen, en al dat gekeuvel tussen die hoge tvheren vond ik niet bijster interessant.

Ook heeft de film nauwelijks tot geen muziek. Het zal een bewuste keuze geweest zijn. Laat ik zeggen dat ik graag muzikale ondersteuning in een film zie.

Ook die linkse terroristische organisatie overtuigde mij niet. Jahoor, ze zullen zich open en bloot laten filmen om zo makkelijker opgepakt te kunnen worden... Hetzelfde geldt voor de twee moordenaars van Beale

Het idee achter deze film is te prijzen, maar de uitwerking vind ik persoonlijk bedroevend. Dan zie ik liever bijvoorbeeld The Truman Show

Zoals kappeuter ook al zegt: matige regie. De makers van de documentaire hebben hun best gedaan en veel artiesten opgespoord waardoor Dylan beinvloed werd of waar hij mee samen heeft gespeeld. Maar ik vond het er een beetje teveel, de meeste kende ik ook niet, en ze werden slechts geintroduceerd door korte fragmentjes. Daarbij is wat ze vertellen niet altijd even interessant, en op iemand als Joan Baez na zijn ook niet allemaal even open in hun mening over Dylan.

De vertelling over Dylans jeugd is aardig, maar er had wel wat meer ingezeten. Ik had graag medebandleden uit zijn begintijd, goede jeugdvrienden en familie aan het woord gezien. De docu spitst zich wel heel erg op de muziek toe, terwijl die in feite bekend is en het juist interessant is om de mens achter de muziek te leren kennen.

Op een gegeven moment werd ik het ook wel zat dat de docu de focus steeds bleef richten op het conflict tussen akoestisch en elektrisch. Sowieso vind ik de docu wat langdradig en had hij, zoals kapp al zegt, met deze inhoud zeker korter gekund.

Nou begrijp ik wel dat Dylan een enigszins gesloten persoon is, maar in interview met Scorsese (?) was hij toch redelijk open. Daarom begrijp ik niet dat Scorsese niet wat meer en betere vragen heeft gesteld, ook op persoonlijk vlak. Na ruim 3 uur beeld en geluid ben ik namelijk niet heel erg veel te weten gekomen over Dylan.

Daarbij vond ik het ook erg vreemd dat sommige geinterviewde personen helemaal niet werden geintroduceerd. Die Suze ... was de vriendin van Dylan, maar dat moest je zelf maar uit de beelden opmaken. En wanneer zijn ze uit elkaar gegaan en waarom? En had Dylan nou ook een verhouding met Baez?

Kortom: teveel vragen open gelaten. Ik heb wel genoten van de muziek

2,5 ster