Een lekkere tranentrekker op z'n tijd vind ik wel lekker, maar dit is echt over de top sentimenteel; de muziek, de vele 'I love you's etc. Ik zie in veel van het verhaal ook geen logica. Joe gedraagt zich bijvoorbeeld als een ongelofelijke hark en Susan is gelijk van haar prille verliefdheid genezen, maar om de een of andere manier komt ze daar toch op terug. Het verhaallijntje over de zakendeal kon me ook niet boeien, en tezamen met de lange duur van de film maakte dat de film alleen maar saaier.
Ik moest bíjna huilen... en dan moet het wel een heel goede film zijn om mij bijna aan het huilen te krijgen . Maar ik vond het dus wel een goede film .