Opinions

Al een tijd geleden gezien maar nu pas de tijd gehad om een en ander onder woorden te brengen. Intussen is wellicht al veel hiervan gezegd geweest. Mijn interesse was oorspronkelijk wel degelijk gewekt door het lezen van de samenvatting. Ik keek er naar uit hoe het einde van de mensheid op aarde en de daarop volgende verhuis zou uitgewerkt worden, maar het is een teleurstellende trip geworden. Ondanks het enorme potentieel en een aantal sterke punten, zijn er voldoende frustrerende elementen aanwezig om de boel danig te verpesten. Waar velen blijkbaar met open mond naar de visuele effecten en de verhaalopbouw zaten te kijken, zat ik me soms eerder met open mond te verbazen of dit nu écht was wat Nolan en co ervan gemaakt hadden.

Ik vond de clean-realistische look van het ruimteschip best geslaagd, zonder de klassieke veelkleurige computerschermpjes en bleeps. Ook het dramatisch potentieel om als ruimtereiziger het leven van je eigen kinderen te overschouwen wordt benut. Hoogtepunt is de bijna psychedelische "koppelingsscene" naar het einde toe, begeleid door de pulserende muziek.
Bij het opstijgen van de raket voelde ik ook wel een soort van nieuwsgierige spanning waarvan je je inbeeldt dat de eerste kolonisten en ruimtereizigers ze moeten gevoeld hebben.

Maar. Net iets te veel elementen in de film gooien roet in het eten. Ik vond het begin van de film in het algemeen redelijk rommelig. Het is niet meteen duidelijk waarom ze die drone achterna zitten, en waarom die dingen in tijden van extreme schaarste eigenlijk nog rondvliegen. Er wordt verder ook niet meer naar verwezen. Verder zijn er een aantal gebeurtenissen die stukken beter konden worden uitgewerkt, en die na verloop van tijd erg gaan storen.

Zo werd er voorheen al verschillende keren door het wormgat gevlogen, en het voortbestaan van de mensheid is afhankelijk van deze missies. De "held" wordt door de NASA meteen tot de perfecte piloot gebombardeerd, ook al heeft hij al jaren niet meer gevlogen en heeft hij dus geen enkele ervaring met de huidige generatie raketten. Toch is hij vanzelfsprekend te verkiezen boven eender wie die ze voor hij opdaagde voor deze missie hadden geselecteerd. Alles lijkt zonder veel training en voorbereiding in kannen en kruiken en een paar dagen later is de missie vertrokken.
Het is pas na de wormhole trip en bij aankomst in het andere sterrenstelsel dat het gezelschap zich lijkt te realiseren dat ze een missie moeten plannen. Niemand lijkt op voorhand te hebben nagedacht over hoe ze het maar eens zullen aanpakken daar. Ook de timing waarmee de bemanning aan elkaar gaat uitleggen hoe een wormgat precies werkt is te belachelijk voor woorden, en ondermijnt daarmee al voor een groot stuk de geloofwaardigheid van het verhaal.

Bovendien bleek het nodig om de liefde als fundamentele kracht of energie of wat dan ook in het leven te roepen, als zou die niet onderworpen zijn aan de limieten die de ruimtetijd-dimensies doorgaans opwerpen. Was het echt nodig om die pseudowetenschappelijke nonsens erin te verwerken? Vooral omdat de regisseur en bij uitbreiding de hele marketingcampagne voortdurend lopen te benadrukken hoe wetenschappelijk onderbouwd alles wel niet is. In de categorie "Overbodig" krijgen we tenslotte nog het personage van Matt Damon op ons bord. Deze verhaallijn met de "slechterik" voelt aan als een totaal irrelevant zijspoor. Ironisch genoeg verwordt zulk klassiek plotelement tot een onvoorspelbare verrassing in het verhaal, aangezien ik niet verwacht had dat de film zich hieraan zou bezondigen.

Last but not least zijn er natuurlijk de zogenaamd wetenschappelijk verantwoorde black hole avonturen. Onrealistische ingrepen in films kunnen best, zolang ze het verhaal maar op een positieve manier vooruitstuwen. Hier wordt de kijker echter gevraagd om mee te gaan in bijzonder verregaande speculaties (rondwandelen in een zwart gat dat eruit ziet als een multi-dimensionale boekenkast), terwijl de meerwaarde voor het verhaal niet veel meer lijkt te zijn dan de cirkel rond te maken, en de eeuwige obligate plottwist er koste wat kost in geramd te krijgen (zie ook andere Nolan films). Zolang we het onsterfelijke hoofdpersonage maar tot held kunnen uitroepen. Als bonus krijgen we de "hartverscheurende" scene waarbij de held met zijn moeder herenigd wordt er gratis en voor niets bij.

Conclusie: ik kan moeilijk ontkennen dat de film me nog een paar dagen heeft beziggehouden. Maar veeleer dan door de positieve aspecten, was het om te proberen begrijpen waarom in godsnaam al die keuzes zijn gemaakt. Wat een gemiste kans.