Opinions

Na een lange tijd weer eens, samen met het eerdere deel (silence of the lambs), herzien. Hierbij ben ik tot de nieuwe conclusie gekomen dat ik dit zonder twijfel het sterkere deel vind. De reden; Anthony Hopkins.

Hij weet de rol van Hannibal Lecter zo geweldig neer te zetten dat hij verschillende 'onwaarschijnlijkheden' in de film tot hooguit schoonheidsfoutjes weet te doen verbleken. Hij acteert net zo sterk zijn rol als in het eerdere deel, maar komt hier simpelweg veel meer aan bod. De film draai helemaal om Lecter. Hij is zo ongelooflijk gevat, doordacht en besproken dat het me niet zou verbazen dat Anthony Hopkins eens ECHT opgepakt zou worden voor verschillende moorden. Het is een rol die op zijn lijf is geschreven. Waar ik mij in het eerdere deel kon storen aan slappe bijpersonen en het hoge 'detective serie' gehalte, is de aanwezigheid me hiervan tijdens het kijken niet eens opgevallen.

De manier waarop Hopkins zich zo plots en (schijnbaar) zonder problemen naar Amerika weet te verplaatsen, is op zijn minst twijfelachtig te noemen. Hier heeft hij ook nog de tijd om wat inkopen te doen welke hij, rustig als hij is, meesjouwt richting de ontknoping. Tussendoor word hij wel nog ontvoerd, maar gelukkig al snel weer bevrijd door Clarice. Die hij op zijn beurt weer red en oplapt. In de tijd dat zij hiervan bijkomt heeft hij alles alweer onder controle en is zelfs haar collega nog aan komen schuiven. Niet lang daarna hakt de koelbloedige menseneter nog wel zijn eigen hand af, om vervolgens weer in een vliegtuig te belanden met een goed verzorgde lunchtrommel bij zich. Onthoud hierbij in je achterhoofd dat zelfs Osama Bin Laden in hetzelfde rijtje met 10 personen stond als Lecter...

Als ik op die manier kritisch kijk, klopt het natuurlijk van geen kanten. Maar het lijkt niet uit te maken, Lecter is glorieus!

Gezien in het glorieuze 70mm formaat in the eye in amsterdam. De volledige hype die tarantino rondom dit hele fenomeen weet te realiseren is al een prijs op zich waard. Het werd dan ook al snel de meest bezochte film ooit in eerder genoemde bioscoop. De liefde voor film in het algemeen die tarantino in het maken van deze uit, de samenwerking met kodak en het westernthema zijn toch wel punten waar ik een zwak voor heb. Het maakt de ervaring voor mij, met een film als deze, al top zonder het kijken ervan. Nu is mijn waardering dan misschien ook wat aan de hoge kant. Is het een pulp fiction? Nee. Beter dan Django? Nee. Een Jackie Brown dan? Zo ongeveer..

Toch geef ik deze film de volle mep van 5 sterren. Je kan er niet omheen, dit is een grote naam, dit is wat tarantino doet, zijn vaste acteurs komen weer voorbij en het plot is simpel en eigenlijk flinterdun. En het werkt allemaal gewoon weer! Een geweldige Kurt Russel en een ongeëvenaarde Samuel L. Jackson, dragen deze film in zijn totaliteit. Een Channing Tatum of een Walton Goggins voegen voor mij verder weinig meer toe.

Maar wat zijn deze twee acteurs sterk samen. De achterdocightiheid van Kurt, de gevatheid van Samuel, de onderlinge psychologie in de hut en de leugens die zich opstapelen komen geweldig uit de verf. De muziek van Ennio Morricone doet het ook goed, of deze ervaring thuis hetzelfde is, valt te bezien.

De film is over the top, de laatste 3 kwartier misschien wat te voorspellend en teleurstellend en niet het beste werk van Tarantino, maar zeker een geweldige film die je, naar mijn mening, gezien moet hebben. De dialoog van Samuel met de oorlogsveteraan, is er 1 die zo helder geschetst word, dat ik deze nog wel een tijd bij me zal dragen, geweldig!

Jordandejong heeft hier eigenlijk alles neergezet, wat ikzelf had willen typen, hier sluit ik mij dan ook bij aan.

Wil er wel nog aan toevoegen dat ik deze film altijd samen kijk met het vervolg (the devil's rejects), alsof het 1 lange film is. Dit maakt de ervaring helemaal leuk. Vind zelf dan wel de tweede helft beter, wat dan ook de enige reden is dat deze 4,5 krijgt.