Opinions

Weer een meeslepend pamflet, maar misschien iets te lang en herhalend. Vooral de delen waarin de werkwijze van de verzekeringsmaatschappijen aan bod komt vond ik indrukwekkend, de interviews met ex-medewerkers waren schokkend.

Minder overtuigend vond ik de persoonlijke drama's die getoond werden, en de uitstapjes naar de "gratis" gezondheidszorg in het buitenland die Moore er tegenover probeerde te stellen. Een groot deel van de speelduur ging op aan deze doelbewuste simplificaties, maar ik ben het met de meningen hierboven eens dat je na een internetoproep net zoveel Europese tragedies op kunt tekenen, zoals er ook genoeg Amerikanen zullen zijn die kunnen vertellen hoe goed ze in hun land werden geholpen. Neemt niet weg dat het voorlopig een bijzonder actuele film zal blijven, niet alleen vanwege het huidige gezondheidszorgdebat in de VS maar ook gezien de snel toenemende macht van zorgverzekeraars in ons eigen land.

3*

Wat mij betreft de beste actiefilm van de laatste tijd, in ieder geval van dit jaar. Zoals de laatste Bond-films een antwoord leken op de Bourne-films, zo lijkt Skyfall wel beinvloed door de Batman-trilogie: de film gaat nadrukkelijk in op de psychologie van de karakters, Bardem zet in een geweldige rol een bad guy neer die wel wat weg heeft van de Joker en het grijze en door misdaad geplaagde Londen roept zeker associaties op met Gotham (en helemaal als Bond in de laatste scène vanaf één van de daken over de stad uitkijkt). Zonder Bond en Batman nu al te veel met elkaar te willen vergelijken, vond ik Skyfall de betere actieheldenfilm: Bond heeft misschien niet de ongeëvenaarde productiewaarden, maar hij neemt zichzelf niet zo akelig serieus, het verhaal wordt in een aangenamer tempo vertelt en ik was meer begaan met het lot van de personages. Dat laatste is misschien nog wel het sterkste punt van Skyfall: het is een actiefilm die minstens zoveel gedragen wordt door acteurs en karakters, als door achtervolgingen en speciale effecten.

4*

Een film over het pure hedonisme van jongeren zo plat als een dubbeltje, kon dat wat worden? Jazeker, en voornamelijk doordat die wereld van seks, drank en drugs zo fantastisch in beeld en geluid wordt gevangen dat Spring Breakers soms meer een hallucinante videoclip dan speelfilm lijkt. Hoewel de film fore and foremost leunt op die beelden en muziek - de kleuren en klanken deden me wel denken aan Drive - is de film toch ook een sterk commentaar op de moderne cultuur en moreel verval. Dat je zelf ook weer verlekkerd naar sexy lichamen en buitensporig geweld zit te kijken, alleen maar versterkt door de fantastische vormgeving, gaf me een medeplichtig gevoel. Dat maakt de film tegelijkertijd betoverend en confronterend, en daarmee dubbel geslaagd. Ik ben benieuwd hoe men later op deze film terug zal kijken, maar voor nu is het wat mij betreft de beste film van dit jaar en één die veel gezien zou mogen worden. 4*

Om één of andere reden is Star Trek altijd volledig langs me heen gegaan, terwijl ik eigenlijk geen enkele reden kan verzinnen waarom ik het niet leuk zou vinden. Misschien ontbrak het gewoon aan een dwingende reden om er op enig moment in te duiken - "komt nog wel...".

De nieuwe bioscoopfilm leek me dan eindelijk het juiste excuus, en ben eerst maar eens met dit eerdere deel van Abrams begonnen. Aan de ene kant een mooie kennismaking met de karakters en hun achtergronden die hier één voor één worden geintroduceerd, maar aan de andere kant twijfelde ik of dit nu de echte Star Trek-sfeer was. Daar stelde ik me altijd een tragere, serieuzere film bij voor dan dit actiespektakel, en een filosofischer verhaal. Het grootste vraagstuk in deze film vond ik nog wel hoe het in godsnaam mogelijk is dat twee personen (de jonge Kirk en oude Spock) toevallig allebei naar dezelfde onherbergzame planeet worden verbannen, en elkaar daar nog tegen het lijf lopen ook. Ik ben er in meerdere opzichten nog niet helemaal over uit...

3*

Indrukwekkende science fiction met een aantal interessante thema’s. De zon is hier tegelijkertijd van levensbelang en levensgevaarlijk, zoals de film zowel een sterk gevoel van hoop als wanhoop bevat. Daarbij bevindt de bemanning zich in een geweldig vijandige ruimte (die een beetje de claustrofobische sfeer van een onderzeebootfilm oproept), waarin zij offers moeten brengen die aanzetten tot denken. Als de film ook nog eens rijk is vormgegeven met uitbundige beelden en een mooie soundtrack, is het extra jammer dat de tweede helft gebukt gaat onder een volledig overbodig (slasher)subplot. Goed de aandacht blijven richten op het al het andere, dus.

3,5*

Dat de film wil laten zien dat de handel in olie net zo ondoorzichtig is als de zwarte vloeistof zelf wordt heel snel duidelijk. Het verhaal is op zichzelf al niet eenvoudig (ten minste niet voor mensen zonder voorkennis over bedrijfsovernames, zoals ik), en wordt dan ook nog eens verteld in korte scènes, met veel verschillende personages en ook op veel verschillende lokaties. Dat ik na afloop zelfs de samenvatting op Wikipedia tot twee keer toe moest doorlezen voor de puzzelstukjes in elkaar vielen zegt misschien iets over mijzelf, maar een film die geen moeite doet om toegankelijk te zijn weet op voorhand dat een deel van de kijkers zal worden afgestoten. Helaas.

2*