Opinions

tommykonijn wrote:
Mijn verwachtingen waren hooggespannen. Dat lijkt me niet zo vreemd, want - toch enigszins onverwacht voor mij - kwam dit naar voren als één van de meest bejubelde films uit 2019. Ik heb het 'superheldengedoe' een beetje achter me gelaten de afgelopen jaren. Marvel en DC droppen tegenwoordig zo veel films die onderling met elkaar samenhangen dat ik het overzicht ben kwijtgeraakt. Ik vind het ook niet interessant genoeg om ze allemaal te zien eerlijk gezegd. Gelukkig bleek dit alles geen enkel probleem, want Joker zou toch vooral een op zichzelf staande film zijn.

En Batman is dan ook nog één van de weinige superhelden waar ik nog steeds een beetje affiniteit mee heb. Ik vond de eerste drie films uit de jaren 80 en 90 erg leuk en ook de Nolan-films konden destijds op mijn goedkeuring rekenen, hoewel alles inmiddels eigenlijk wel aan een herziening toe is, want het is flink weggezakt. De vertolkingen van Nicholson en Ledger hebben in ieder geval wel indruk gemaakt, want die staan me eigenlijk nog beter bij dan de held zelf.

De kaarten lagen dus gunstig, maar eerlijk gezegd viel deze Joker mij wat tegen. Zoals beloofd is dit inderdaad tamelijk losstaand... maar toch niet helemaal. Zo speelt het verhaal zich wel gewoon af in Gotham City, krijgen we Arkahm te zien én is er een bijrolletje weggelegd voor een jonge Batman. Ook Alfred komt langs en natuurlijk krijgen we te zien hoe Bruces ouders worden omgelegd. Dat gebeurt ditmaal niet door de Joker zelf, maar door iemand die zich enkel bij zijn visie aansluit. Daarmee valt een bepaalde connectie tussen Bruce Wayne en zijn latere aartsvijand eigenlijk compleet weg. Het zorgt er tevens voor dat het hele bezoek van Andrew aan de Wayne-familie uiteindelijk wat onnozel voelt. Sterker nog, het Batman-verhaal voelt er geforceerd bij gehaald en leidt uiteindelijk meer af, want het klopt niet met wat we kennen. Ik snap dat Philips mocht doen met het personage en de origins waar hij zin in had, maar als hij daar zo ver in gaat dat deze Joker waarschijnlijk niet eens de uiteindelijke Joker moet voorstellen die het tegen Batman gaat opnemen... then what's the point?

Door de Batman-link probeerde ik dus maar zo veel mogelijk heen te kijken, want daar zag ik niks in. Wat resteert is het portret van een man die onder invloed van zijn omgeving eigenlijk stukje bij beetje doordraait, al is hij al een heel eind op weg als je hem voor het eerst ziet. Joaquin Phoenix speelt hem goed hoor. Termen als 'legendarisch' gaan me persoonlijk wat ver, maar hij krijgt de taak de film vrijwel in zijn uppie te dragen en hij doet dat over het algemeen verdienstelijk. Hij wordt wel prima bijgestaan door Robert De Niro en Zazie Beetz met hun kleine bijdragen. Daarnaast zitten er enkele mooie shots tussen, waardoor de film ook in visueel opzicht niet tegenvalt. Enkel van die slowmotion beelden ben ik dan weer niet zo'n fan.

En toch, ondanks best wel wat positieve punten (ik kan namelijk ook niet zeggen dat ik me verveeld heb), deed het me allemaal maar bar weinig. Het is een beetje wachten tot Arthur eindelijk besluit zijn haren groen te verven en zijn pak aan te trekken, maar volgens mij had hij dat al vrij snel in het begin kunnen doen. Het pakte me om de een of andere reden niet. Ook vanaf het moment dat hij dan eenmaal Joker is geworden blijft het een beetje gemiddeld. De aanslag op Murray zag ik aankomen en na afloop blijft het ook vrij tam. Het einde, waarbij nog de suggestie gewekt wordt dat niks van dit alles waargebeurd is, vind ik persoonlijk te stompzinnig voor woorden, maar goed... Kwestie van smaak misschien.

Ik kon er weinig mee, ondanks dat ik wel kan begrijpen waarom iemand dit goed vindt. In principe heb ik er inhoudelijk weinig op aan te merken, maar de film wist me niet te verrassen of indruk te maken. Ik had goede hoop, maar moet uiteindelijk concluderen dat ik toch liever de Joker zie als iemand waar Batman het tegen opneemt dan dat ik kijk naar een film waarin hij zelf centraal staat. Misschien toch maar eens de serie Gotham proberen dan.

2,5*