Opinions

Dangerous Animals probeert een spannende survival thriller te zijn, maar levert vooral een voorspelbaar verhaaltje zonder diepgang op. Niets verrast, niets blijft hangen, en elk moment voelt alsof je het al eens beter hebt gezien.

De personages zijn zo dun geschreven dat je nauwelijks iets om ze geeft. De slechterik, bedoeld als eng of intimiderend, komt vooral over als een enorme loser. Niet angstaanjagend, niet interessant, maar ook weer niet zielig of triest genoeg om per ongeluk grappig te worden. Hij hangt ergens in het midden, en dat maakt hem precies zo vlak als de rest van de film.

Er zit geen memorabele scène in, geen sterke emotionele kern, en zelfs de spanning voelt standaard. Het is allemaal net goed genoeg om niet slecht gemaakt te zijn, maar verre van iets dat je bijblijft.

Gruz 200 is een grauwe, amateuristisch gemaakte film die vooral onverschillig laat. De personages ogen alsof ze uit de rij van de voedselbank zijn geplukt en het acteerwerk is vlak en levenloos. De scènes, hoe extreem ze ook bedoeld zijn, voelen nergens echt aan, ze blijven koud en afstandelijk. Er is geen spanning, geen emotie, geen verdieping.

Wat overblijft is een reeks leeg aanvoelende momenten, gefilmd zonder kracht of overtuiging. Geen schok, geen impact, gewoon verveling in slow motion.

Zelfs zonder de eerdere films gezien te hebben voelt Kurôzu Explode als een vermoeide en gedateerde bedoening. De geluidskwaliteit is beroerd, dialogen zijn dof, muziek zit er schel overheen geplakt en visueel oogt alles alsof het begin jaren 80 is opgenomen met een goedkope videocamera. Verder zijn de actie, personages en het verhaal zo vlak en karakterloos dat de film al na een paar minuten in elkaar stort. Het is bijna niet te bevatten dat een film uit 2014 zo gammel en achterhaald kan aanvoelen.

The Witch: Part 1 komt over als een volwassen versie van de serie Peperbollen - met een stel gevatte, maar volstrekt ongevaarlijke slechteriken. De dreiging is lachwekkend, je verwacht elk moment een limonadepauze. De achtervolgingen missen verder spanning en werken vooral op de lachspieren.

De karakters hebben wat charme, maar het onsamenhangende verhaal laat geen indruk achter. In plaats van een knallende thriller krijg je een vergeefse poging tot spektakel die je binnen no-time weer vergeet.

Marebito is een film die duidelijk zijn ambities heeft, maar visueel en acteertechnisch zwaar tekortschiet. Het camerawerk oogt amateuristisch, alsof het met een tweedehands handcamera is geschoten, en de acteurs missen charisma, waardoor het moeilijk is om betrokken te raken. Het verhaal is onsamenhangend en de sfeer die spanning zou moeten creëren, voelt vaak leeg. Voor wie plezier haalt uit onbedoeld slechte films, kan het een fascinerende ervaring zijn, al is het vooral een oefening in geduld en tolerantie.

My Old Ass is een film die zich vastbijt in een concept dat we al duizend keer hebben gezien en dan ook nog eens op een manier die weinig meer biedt dan een oubollige herhaling. Aubrey Plaza is daarbij, zoals verwacht, niet meer dan een televisie-actrice die haar gebruikelijke droge humor in een vermoeide rol stopt, weinig verrassend, weinig indrukwekkend.

Het subplotje van de zelfontdekking en de familiebanden wordt verder zo banaal en plat voorgesteld dat het niet moeilijk te begrijpen is waarom haar oudere zelf zich van hen heeft verwijderd. De interacties zijn zo eindeloos saai en voorspelbaar dat je je geen moment kunt voorstellen waarom iemand zich met deze triviale karakters zou willen associëren. De beelden van deze familiebanden voelen meer als een trap in de maag dan als een bron van enige emotionele diepgang.

Dit is geen frisse kijk op het genre, maar eerder een poging om een concept dat nooit goed was opnieuw te serveren zonder enige nieuwe draai of inzicht. Het resultaat is een film die je binnen tien minuten alweer vergeten bent, zonder enige impact of verrassingen. My Old Ass is precies wat je verwacht én juist daarom zo volledig oninteressant.