Opinions

Ik vond de film (vorige week vrijdag gezien) tamelijk sterk. Aan de negatieve zijde zeg ik wel dat ik Brad Pitt zijn dialogen en grapjes wat flauw vond. Zat voor mij een beetje in de Owen Wilson hoek. Daarentegen waren de andere dialogen en grapjes aan de betere kant. De karakters Tangerine en Lemon zijn mijn favorieten op dat vlak. Gecombineerd met de setting en cinematografie zou ik zeggen dat deze film het zeker waard is nog een keer te kijken. Qua sfeer zit er een bepaalde flair in deze film die ik wat in het Craig tijdperk van Bondfilms heb gemist. Ik zou nog willen zeggen dat als je een liefhebber bent van Tarantino en Guy Ritchie films dat deze film zeker het kijken waard is. Maar daar bedoel ik niet mee dat de film een copycat is, het is zijn eigen film met eigen karakter.

Interessante film. Ik vind met name de tweede helft van de film goed werken zodra de drama zijn intrede doet en de komedie wat meer op de achtergrond komt te staan. Een klassieker ga ik het niet noemen, maar wel het kijken waard.

Ik heb NTTD begin oktober tweemaal gezien en heb al drie keer bijna een review geplaatst maar ik vond het iedere keer wat aan de lange kant. Maar voordat de volgende Bond uitkomt mijn review. Deze tekst is in ieder geval korter dan 2 uur en drie kwartier.

Naar een nieuwe Bondfilm gaan is voor altijd toch wel een bijzondere gelegenheid. Het gebeurt nou eenmaal niet zo vaak en ik heb voor de gelegenheid mijn smoking aangetrokken. Ik ben naar de film gegaan zonder verwachtingen, ik heb de titlesong nooit gehoord en alle trailers of aankondigingen genegeerd. Ik wist wat af van de cast, dat Craig een grijs pak draagt in de film en met een DBS rijdt. That's it.

De film wist mij zeer positief te verrassen aan het begin. Zowel het openingsshot, de locatie, muziek en de gebeurtenissen die elkaar opvolgden waren een zeer unieke ervaring. Ik had al snel het gevoel dat dit een hele andere Bondfilm zou gaan worden. Na de gebeurtenissen in Italië en na de titlesong, wist de film voor mij de draad weer op te pakken met het shot buiten het gebouw in London met de roodachtige horizon. Vaak kan een film na het muzieknummer wegvallen maar hier was dat niet het geval.

Wat mij opviel was dat de toon een beetje heen en weer schoof. We hebben een Russische wetenschapper die humor brengt, of dat is tenminste de bedoeling maar het is een beetje ongemakkelijk met al het geweld eromheen. Ik vond het merkwaardig maar de film gaat onverstoord verder op Jamaica (gokscene met Felix/James is leuk) maar die CIA kerel vond ik het bijna verprutsen, bijna.

Op Cuba vind ik de film op zijn best en daarna moet ik zeggen dat de film voor mij een zware duikvlucht neemt. Het stuk in Noorwegen is nog wel mooi en mijn complimenten voor de locatie die is gekozen als afsluiter van de film, maar ik vind dat het verhaal aan zo veel kanten rammelt dat het het kijkplezier van de gehele film uiteindelijk overschaduwt.

Ik kan mij herinneren dat Skyfall ook een aantal grote gaten had in het verhaal maar al met al had je een solide film die (gelukkig) niet probeerde alle Craigbonds aan elkaar te lijmen. Dat is iets wat men tussen Skyfall en Spectre ging doen toen men de rechten van Blofeld/Spectre weer in handen kreeg. Achteraf hadden ze het beter niet kunnen doen.

Aan de positieve kant:

- De actie is goed, het filmwerk is goed, de acteurkeuze (op Borat en CIAsshole of hun dialogen) in orde en heb je een eerste uur waarbij ik intitieel dacht dat dit mijn favoriete Bondfilm zou gaan worden.

- Veel Aston Martin

- Havana en Cuba

- Tijd vliegt om met deze film. Voelde voor mij absoluut niet aan als bijna drie uur.

- De muziek van Q in zijn woning.

- You know they come with fur these days.

Aan de negatieve kant:

- De té anonieme muziek van Zimmer, een vergetelijke theme. Twee keer gehoord, kan het mij niet meer voor de geest halen. Eerste Bondfilm waarbij ik dat heb. Het nummer is niet slechter dan Another Way to Die (QoS) maar het blijft gewoon niet hangen. Het nummer is anoniemer dan James Bond

- De merkwaardige toneshift in de film en het onrustige gevoel (vooral het laatste uur) waarbij je het gevoel hebt dat er tien mensen waren die ieder met de scenes hebben geschoven en zijn/haar voorkeur qua verhaal en dialoog naar voren liet komen.

- Wederom slecht gebruik van Waltz. En de Armas, of eigenlijk de helft van de cast. Het is niet het acteerwerk, ze worden gewoon niet goed benut. Waarom zit Malek eigenlijk in deze film? Waarom is Blofeld niet gewoon de badguy waarop gefocust wordt? Als je een Craigbondclimax wilt hebben qua verhaallijn dan is dit natuurlijk de beste oplossing. Waarom wordt Bond als het ware overmeesterd door iemand waar je nog nooit van gehoord hebt voor deze film? Waltz had dit veel beter kunnen doen, KOEKOEK.

- Wankelende dialogen en soapachtige scenes. De wetenschapper die met zijn gezicht naar de camera aan het publiek uitlegt dat hij XYZ heeft gedaan zodat alle Spectre agenten op de grond neerdonderen ipv Bond. Dank je hartelijk, maar ik heb de scènes daarvoor heus wel gezien hoor. En Craig die een half uur naar Madeleine staart als ze toevallig op exact hetzelfde moment naar Blofeld gaan. Ik verwachtte even een freezeframe en GTST muziek. Serieus dit is James Bond? Dit is onze held? Het is Vesper niet James, verman jezelf eens voor vijf seconden.

- 'Ow deze nanobots zijn voor eeuwig'. Ok als jij het zegt Q, ik hoop maar niet op een oplossing kom maar op met die raket. Schoenlepel er wat On Her Majesty's muziek in en klaar! Ik en een aantal anderen in de bios keken elkaar vragend aan toen de aftiteling voorbijkwam. Dat somt voor mij het einde van de film wel op.

Boven alles snap ik gewoon niet wat ze met het verhaal van plan waren. Vrolijk, serieus, zwaar, serieus, vrolijk, leuk, grappig, ernstig, leuk etc. hoeveel scènes zijn er verschoven en verwijderd? Het valt alarmerend op. Bond maakt een opmerking tegenover M over zijn bureau om hem te stangen (waarom opeens?) en twee scènes later zijn ze weer aardig tegenover elkaar terwijl je de John Barry muziek van OHMSS hoort.

Een saga proberen te maken van alle Craigbonds is niet goed gedaan, No Time To Die is een goede film maar een slechte Bondfilm, vervang de screenwriters, laat Craig los (nu gelukkig geen weg terug) zodat ik hem in andere films kan zien waar hij voor mij beter uit de verf komt (betere scripts), stop met het inhuren van grote namen die vervolgens niet goed gebruikt worden (het is Coming to America 2 niet) en geef de volgende Bond een missie die eens een keer niet persoonlijk is. Ik heb vorig jaar Tenet gezien en op veel fronten vind ik dat eigenlijk een geslaagdere Bondfilm. Maar om nou te zeggen dat ik spijt heb dat ik deze film gezien heb... dat is mij ook wat te drastisch. Er zitten geweldige scènes bij en de film heeft mij wel bijna drie uur zoetgehouden.

3.5 voor de film, 1.5 als Bondfilm.

De film is een "slow burn" zoals meer Tarantino films, maar deze is het in sterkere mate. Dit was voor mij echter geen probleem want de film keek zeer prettig weg en de muziek accentueerde dat nog eens extra. Op het latere gedeelte na is er qua verhaallijn niet echt veel dat er gebeurt maar dat stoorde mij niet. Ik denk dat als ik de film nog eens een keer zal kijken, dat het gebrek aan pacing mij wat meer zou kunnen opvallen. Maar evenals bij The Hateful Eight vond ik dit een prettige film om naar te kijken en had ik het niet erg gevonden als de film nog een half uur langer was geweest. Mijn favoriet van Tarantino blijft echter nog steeds Jackie Brown.