Opinions

Holy Moses, wat een film.

Wel met een onmogelijke titel Capharnaüm, het betekent zoiets als ‘Een verward allegaartje’

Ze bestaan gelukkig nog. Als deze genomineerde film geen Oscar krijgt boven Roma voor beste buitenlandse film loop ik naakt een rondje door de buurt.

Beklemmend, beschamend, bewogen, betrokken met betoverend acteren door veelal amateuracteurs waardoor film en realiteit samensmelten. Niet zo toevallig want de meeste acteurs spelen hun eigen leven.

De 12 jarige Zain, in het echt ook Zain, klaagt zijn ouders aan bij de rechtbank omdat ze hem op de wereld hebben gezet.

Zo zo, denk je eerst, maar de film neemt je mee in een beklemmende wereld van kinderarbeid, uitbuiting, misbruik en nalatigheid, overleven zonder identiteitspapieren, uithuwelijken en waar je wieg staat bepaalt je wereld.

De streetwise Zain, oudste van een veel te groot gezin, is super zorgzaam voor zijn jongere 11-jarige zus en ontdekt haar eerste menstruatie. Dat betekent code rood want zijn ouders willen haar nu al uithuwelijken aan de huurbaas. Hij staat uiteindelijk machteloos, loopt weg en ontmoet de mooie Rahil uit Ethiopië die zonder papieren haar zoontje Jonas opvoedt in de sloppen van Beiroet. De drie maken hun eigen happy family en het werkt ook nog, totdat Rahil opgepakt wordt.

De zorg van Zain voor Jonas, die er nu alleen voor staat is, breekt je hart. Hoe kan zo’n jong ventje zo fantastisch acteren? Regisseur Nadine Labaki heeft met hem en de anderen een meesterwerk afgeleverd. Maar de harde wereld haalt Zain in en stelt hem voor een onmogelijke keuze waarvoor hij terug naar zijn ouders moet. Daar hoort hij het nieuws over zijn zusje wat hem tot zijn wanhoopsdaad brengt.

Ook Jade Lagardere is als Rahil zo overtuigend als ze bijvoorbeeld na haar arrestatie haar borst kolft om de moedermelk voor Jonas vervolgens gedwongen in de wc laat lopen en Boluwatife Treasure Bankole die als baby Jonas van mij nu al een kinderOscar verdient, zelf ook met haar moeder gedeporteerd naar Kenya. De moeder van Zain probeert nog de relatie na zijn wanhoopsdaad te onderhouden, maar vergeefs. Als Zain hoort dat hij er weer een zusje bijkrijgt brengen jarenlange nalatigheid hem tot de uitspraak

“je woorden zijn een dolksteek voor mij, ga weg”

Zijn eis bij de rechtbank dat slechte ouders geen kinderen mogen krijgen wordt nog wel aangehoord maar belandt zoals zoveel aangiften op de grote stapel geseponeerd.

Maar ik doe niet aan seponeren wel aan activeren want de film roept namens alle (straat)kinderen in de wereld op om meer te doen voor kinderrechten!! Kinderrechten - UNICEF

Free Solo, de winnende Oscar documentaire is niet voor ‘the faint at heart’ of wie hoogtevrees heeft. Maar wel een bijna angstige ode aan de wilskracht en het doorzettingsvermogen.

Waar een wil is, is een weg omhoog!

Alex Honnold is een freesolo-klimmer (dus zonder hulptouwen) en wil de ultieme klim doen op de 900 meter steilhoge El Capitan in Yosemite Park. De eerste poging kapt hij af, teveel mensen om hem heen die meekijken. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Hij start als single maar Sanni, zijn latere vriendin, sluipt de documentaire in en waar hij eerst resoluut altijd klimmen boven vrouwen stelt vindt hij haar later “toch wel handig, ze fleurt de boel op en neemt niet veel ruimte in”. Zelfs als zij hem per ongeluk laat vallen en hij met gekneusde wervels verder moet, laat hij haar niet vallen. Pas aan het eind bij de 2e poging stuurt hij haar weg, no goodbyes.

De film kan zijn dood registreren. Bijna alle free soloisten die ze kennen zijn dood door valpartijen en hebben de 40 jaar niet gehaald.

Waarom hij toch zo gedreven is?

Deels omdat zijn moeder hem geleerd heeft ’Almost doesn’t count’. Maar onderzoek naar zijn amygdala, het deel in de hersens dat de angst aanstuurt, verklaart de rest. Waar normaal veel angstactiviteit te zien is, is bij hem absoluut niets te zien.

“Mijn amygdala is een beetje moe” is zijn enig commentaar.

Hoe het afloopt? Kijk zelf maar. Net als in de film heeft ook niet iedere free soloklim een happy end!

Trailer

Free Solo - Trailer | National Geographic - YouTube

De publiekspremiere van Project Gio

een film die zich grotendeels afspeelt in Almere met een shot van ‘side by side’, de woontoren waar ik woon, geregisseerd door de Almeerse Bas van Teylingen over de hedendaagse jeugdcultuur met youtube-vloggers en instagrammers met hun duizenden zo niet miljoen volgers.

Dat moest ik zien al was het alleen maar als leerstof voor het leraarschap in wording.

Zijn vorige film ‘De film van Dylan Haegens’ (2018) was een groot succes met meer dan 330.000 bezoekers een Gouden Film (>100.000), met maar een budget van 7 ton. Ook zijn boek ‘Help! Mijn kind zit op Youtube’ van dit jaar heeft menig ouder wijzer gemaakt.

En het was een belevenis, meer een sociaal experiment met eindelijk eens een volle zaal in Kinepolis vol met tieners die met gratis energiedrankje en popcorn in spanning op hun idool Gio wachten die op youtube vanaf 2012 nu 1,12 mln volgers heeft als gamer en nu meer als lifestyler. En zijn lifestyle is met zijn 21-jaar sinds kort inclusief een Range Rover Velar First Edition van €135.000 en iets vluchtigs met de veel gevolgde instagrammer Isha van Dijk.

En hij wás er met de hele family die inmiddels een eigen youtube-kanaal heeft. Als bewijs dat hij niet alles kan, toont Gio zijn litteken dat hij tijdens de film door een crash met de pizzabrommer heeft opgelopen. “Je bent in het echt nog mooier” schreeuwt het tienermeisje naast me met 2 vuisten vol popcorn dichtgeknepen in haar hand alsof ze het tengere lijf van Gio vasthoudt.

De film heeft zijn komische momenten en met een knipoog naar de actuele discussie over ? vuurwerkvrijezones ? blaast juist vuurwerk het halve huis op in de oh zo rustige maar oh zo saaie noorderplassen. Gio speelt met weinig overtuiging het domme blondje die het allemaal overkomt en raakt zelfs zijn net verworven Range Rover kwijt aan luie bouwvakkers met Brabants accent. Ook wordt de draak gestoken met de meisjes die alleen jongens interessant vinden die minstens duizend volgers hebben. Maar het zijn juist zijn volgers die hem uit de nood helpen voordat pappa en mamma thuiskomen.

Gio houdt er in ieder geval een leuke vriendin aan over en niet te vergeten ze werkt bij de PRAXIS, PRAXIS, PRAXIS. Net als andere merken die regelmatig voorbij komen, niet te vergeten AXE, AXE, AXE en natuurlijk RANGE ROVER. Je kan niet vroeg genoeg met moderne jeugdidolen de merkvoorkeuren van de jeugd beïnvloeden. Ook Almere City Marketing heeft ongetwijfeld bijgedragen aan de film.

Mijn tienermeisje zal het allemaal worst wezen want zij heeft hem gezien en zal met een foto van hem in haar mobiel heerlijk slapen. En ik ook na dit enerverend sociaal experiment.

Project Gio ⭐️⭐️ maar ik ben de doelgroep niet.

Roma

Met 5 oscarnominaties, 4 BAFTA's waaronder Beste Film en Beste Regisseur moet je wel ballen hebben om de film toch kritisch te beoordelen. Toch komt de film bij mij niet verder dan een 7- 7 1/2.

Ik beken alvast dat ik een grote doodzonde hebben begaan door de zwart/witfilm Roma op de bank met een wijntje ben gaan kijken in plaats van in de donkere bioscoop. Daar kan mijn groot flatscreen met voor de rest gedempt licht in de kamer blijkbaar bij deze film niet tegenop. En de regisseur Alfonso Cuarón is goed. Hij deed Harry Potters beste deel The Prisoner of Azkaban (2004)

Maar het verhaal is niet zo spectaculair.

Dienstmeisje raakt in de jaren zeventig in Mexico ongetrouwd zwanger, vader loopt voor het einde van de film bij haar weg, vindt de vechtkunst spannender en kan zich dan ook goed uitleven tijdens de politieke onrust. Ook de papa van het gezin waar het meisje dient neemt de benen of beter gezegd neemt de mooie oude VW Kever en komt niet meer terug.

Zeker Yalitza Aparicio zet een prachtige ingetogen dienstbare Cleo neer maar dat verwacht je ook. Het is gewoon allemaal te voorspelbaar en te gestileerd. Het dienstmeisje Cleo zoekt zich het apezuur naar haar held op sokken maar als er een pistool op haar wordt gericht is het toevallig net de vader van haar kindje en natuurlijk breken op dat moment net haar vliezen en natuurlijk komt ze net te laat en wordt het meisje doodgeboren in het ziekenhuis want in Mexico zit het verkeer toch altijd vast. Maar ok, misschien wil de film juist de voorspelbaarheid van ons leven wel laten zien.

Maar de film is zeker te gestileerd voor het stoffige chaotische ongeorganiseerde Mexico. De kermende moeder bij de gewonde bij de rellen en de te mooie perfecte jaren zeventig auto’s zonder kras (zo ken ik Mexico niet) behalve die enorme ongeloofwaardige kras die de vrouw des huizes veroorzaakt uit frustratie door die mooie Ford tussen 2 vrachtauto’s klem te rijden. Maar de volgende dag is de kras alweer verdwenen. Toch wordt de donkere Ford door mama ingewisseld voor een glimmende nieuwe lichte Renault.

De meest stabiele constante factor lijken de in zwart geklede oma en de hond wiens leven bestaat uit blaffen, springen en drollen draaien op de afgesloten oprit.

Het kan zijn dat ik iets gemist heb want de film suddert de eerste 1 uur en 30 minuten maar door en ik viel even in slaap maar dat is bij Roma geen groot probleem

In de veel te snel afgeraffelde strandscene red Cleo één van 4 kinderen uit het water en dan komt het hoge woord eruit dat ze haar eigen doodgeboren meisje ook nooit had willen hebben. Een sleutelscene zou je zeggen maar nee. Even neus snuiten en hopsakee weer verder.

Na 2.15 uur nadert eindelijk de film het einde met exact hetzelfde cadetten muziekcorps dat door de straat marcheerde toen maanden terug papa hem smeerde in de VW Kever maar nu keert het gezin minus papa terug van het bijna fatale stranduitje, niet in de nieuwe glimmende lichte Renault maar gek genoeg weer in de oude zwarte Ford met kras. Dat noemen ze in filmland een goof geloof ik, maar het zijn wel erg veel goofs.