Opinions

Gisteren deze film uit het keuzemenu van "on Demand" gepikt. Legde vrijwel onmiddellijk de link met Robert Smith, zanger van the Cure, vanwege Penn's uiterlijk. Met name het hoog-getoupeerde zwarte haar en de felrood gekleurde lippen deden mij direct aan Smith denken. Het zou mij niets verbazen, als deze als inspiratiebron heeft gediend qua styling van het uiterlijk van Cheyenne. Het beetje wazige gedrag en de bijna Parkinson-achtige motoriek (in het begin al komt de kijker er achter dat Cheyenne reuma heeft, of reumatoïde arthrose) deden mij ook aan Ozzy Osbourne denken.

Maar goed. Het verhaal. De film.

Kan er niet omheen: schitterend vormgegeven. Kleurrijk-letterlijk, maar ook vele kleurrijke types passeren de revue. Het verhaal wordt langzaam, bijna omzichtig opgebouwd; de hoofd-karakters worden gepresenteerd. Het uitgangspunt van het verhaal, waardoor hoofdpersoon Cheyenne "on the road" terecht komt, is vergezocht op zijn minst, bizar op zijn hoogst, maar op de een of andere manier wérkt het wel. Toch bleven bij mij, na het kijken, enkele hinderlijke minpuntjes hangen. Ik "begrijp" de slotscène gewoon niet. Ik schrijf "begrijp" tussen aanhalingstekens, omdat er ook nog een kans is dat er niets te begrijpen valt. Verder vind ik de tegenstrijdige emoties in de film wel heel erg tot het uiterste gaan. Zelfmoord, de holocaust, psychiatrische ziekte gaan hand in hand met vlijmscherpe humor, maatschappijkritiek en romantiek-terwijl de film óók een roadmovie is, én een zoektocht van het hoofdpersonage naar zichzelf, én wat de holocaust nog generaties lang, tot vandaag de dag, aan slachtoffers heeft gemaakt, én het inzicht in een moeizame vader-zoon relatie, én schuldgevoel en zo verder. Ik heb daar moeite mee. Er worden teveel universele thema's in één-te korte- film gepropt. Ook vind ik sommige scenes niet realistisch. Ik vermoed dat als je in de USA in een motelletje naast de eindeloze snelwegen terecht komt en er uit ziet als genoemde Robert Smith, je veel meer agressieve reacties mag verwachten; in de film kijkt men hooguit even vreemd op van Cheyenne's uiterlijk, maar verder roept hij geen agressieve reacties of felle nieuwsgierigheid op. Ingehouden acteerwerk van Sean Penn, soms iets té ingehouden, als je het mij vraagt. Prachtige rol Frances McDormand als Cheyennes schaamteloos positieve echtgenote. Ik denk dat ik deze film nog een tweede keer moet bekijken om mij er een echt duidelijke mening over te vormen. Ik heb er met veel genoegen naar gekeken tot aan het onbegrepen einde aan toe, maar zoals gezegd: een beetje too little, too much.