Log

Wij hebben ons prima vermaakt met dit polaroid gekleurde debuut van Zoë Kravitz. Altijd leuk om een kijkje te nemen achter de schermen bij de verveelde miljardairs. Er wordt goed gefeest in deze film, de shotjes en de MDMA vliegen door het beeld. Op een luchtige en humoristische manier kaart Blinke Twice het Me-too schandaal aan met natuurlijk verwijzingen naar Jeffrey Epstein en die geschifte rapper. Het eiland waar het gezelschap vertoeft is een hof van Eden, compleet met slangen die de schijnbare idylle willen verstoren.
Een nachtmerrie waar vergeten een cadeau is. Losjes gemonteerd, fraai verbeeld... het graaft allemaal niet heel diep maar wel een fijne film om even mee te pakken.

Op de lagere en middelbare school hadden de docenten het over politionele acties als het ging om de inzet van het Nederlandse leger in Nederlands Indië. Dat klinkt bijna onschuldig, alsof er een paar besnorde veldwachters heen werden gestuurd die de weerspannige plaatselijke bevolking op de bon slingerden.
Toen waren er natuurlijk ook al geluiden dat de werkelijkheid anders in elkaar stak. Een Journalist als Willem Oltmans maakte gehakt van dit narratief.
In de Oost laat Jimmy Taihuttu op slimme wijze een heel ander beeld zien. De rol van Marwan Kenzari als de charismatische Raymond Westerling, alias de Turk, is geraffineerd neergezet. Deze man sleept in zijn psychopathische hardvochtigheid iedereen om zich heen mee in een draaikolk van geweld. Als je dan zoals soldaat Johan gewetensnood krijgt wat kun je dan doen? Waar trek je de lijn tussen gehoorzamen aan je meerderen of ingaan tegen oorlogsmisdaden?
In de Oost wordt dit dilemma op een hartverscheurende wijze verbeeld.

Je ziet meteen dat deze film, zoals alles van Christopher Nolan, met zorg en vakmanschap is gemaakt. Niet alleen maar visueel spektakel, maar ook voedsel voor de geest. Een film die je aan het denken zet en dat heb ik dan ook gedaan. Ik ben niet opgeleid tot natuurkundige, dus een groot aantal technische aspecten gingen mij boven de pet. De relativiteitstheorie denk ik soms te snappen maar als u mij vraagt het uit te leggen dan kan ik dat niet. Dat gezegd hebbende wil ik toch een paar opmerkingen plaatsen over een paar dingen die me opvielen. Het verhaal zit op zich goed in elkaar, iedere scene heeft een doel en leidt ergens heen. Maar ik vond de film in de rolverdeling ook iets ouderwets hebben. Iets traditioneel Amerikaans dat me tegen de borst stuit. Alles wordt iets te keurig afgevinkt, zeker op het einde wordt het me veel te sentimenteel. En wat ik echt niet begrijp is de scene, en ik blijf nu vaag om niet teveel weg te geven, op het eind waar de vader zijn jonge dochter hints geeft om iets wel en iets niet te doen; in die scène zit een tegenstrijdigheid die niet klopt niet binnen het verhaal.
Afijn, verder genoten hoor, maar voor mij blijft Momento het meesterwerk van Christopher Nolan.