Opinions

Prima acteerprestaties en sfeer - ook door de mooie soundtrack - weet de film neer te zetten. Maar wat een gedrocht van een script. Moralistisch is de logica echt ver te zoeken. Het lijkt te willen gaan over hoe verschillende culturen naar elkaar toegroeien door het ontstaan van een nieuwe bijzondere vriendschap tussen de twee hoofdpersonages. Maar in werkelijkheid schuift Philippe alleen maar steeds meer richting Driss op door zijn (bijna louter criminele) gedrag goed te keuren en zelfs over te nemen.

Maar voor mij kunnen deze zaken het erbarmelijke script niet maskeren.

Het deed mij vooral erg denken aan Narnia, maar dan in een virtuele wereld.

Een klein groepje moedige, goede jongelingen die het opnemen tegen de oppermachtige, kwade machthebbers. Hoewel de goedzakken volstrekt kansloos lijken weet je toch al dat het allemaal helemaal goed gaat komen en we allemaal weer rustig kunnen gaan slapen. Maar uiteraard niet voordat er een grote ‘eindstrijd’ heeft plaatsgevonden, met zoveel als mogelijk visueel spektakel. En dan nog als toetje dat mier- en mierzoete einde om het sprookje - wat al zovaak is verteld - eindelijk af te sluiten.

Met het intrigerende sciencefiction concept werd werkelijk helemaal niks meer gedaan. Jammer, er werd een voor mij hele enge wereld geschetst die zomaar eens in een niet al te verre toekomst werkelijkheid kan gaan worden. Maar in plaats van prikkelende vragen bij de kijker op te roepen en stof tot nadenken te geven werd er een sprookje omheen gebouwd.

Visueel zat het wel aardig in elkaar, maar dat wist voor mij het flinterdunne, clichématige verhaal niet te verbloemen.

Rauw portret van de tweede oorlog. Cinematografisch was ik vooral van de operatie bij Normandië onder de indruk. Met name de stukken waarbij de muziek helemaal wordt weggelaten maakte op mij indruk. Met uitzondering van van soldaten die voor de ogen van de protagonist het leven moeten laten en lichaamsdelen door de rondte vliegen, alle prikkels weggefilterd. Wat een waanzin. Kan ik dan alleen maar denken.

De missie an sich, die toch een beetje als rode draad door het verhaal moest fungeren, deed mij eigenlijk veel minder. Dat een moeder al haar kinderen aan de oorlog kwijtraakte moet denk ik veel vaker voor zijn voorgekomen en was nauwelijks een bijzonderheid, hoe crue dat dan ook mag klinken. Om daar speciaal voor een missie op touw te zetten klinkt allemaal wel erg ver gezocht.

Dat Private Ryan uiteindelijk maar een heel 'goed' leven moest gaan leiden, omdat zij zoveel moeite gedaan hebben om te vinden en hij dat maar terug moest 'verdienen' slaat natuurlijk helemaal nergens op. Hij heeft daar toch ook helemaal niet om gevraagd? Wat toch een beetje de moraal van het verhaal leek te zijn, omdat hiermee erg nadrukkelijk mee wordt geëindigd. Ik had liever gezien dat er wat meer vraagtekens werden gesteld bij de oorlog in zijn algemeen, dan een heroïsch verhaal over hoe het 'goede' uiteindelijk het 'kwade' heeft overwonnen, waar het steeds meer naar toe leek te gaan.

De film weet wat mij betreft Indrukwekkende beelden te bieden, maar mist wel wat diepgang en een boodschap in vergelijking met andere oorlogsklassiekers.