Opinions

Met de hoge waarderingen had ik veel van deze SF-serie verwacht. B-movie qualiteit met slecht acteerwerk en stuk voor stuk vervelende karakters. Wat het meest stoort is de dronken cameraman. Het enige positieve aan deze serie is het leuke snoetje van Grace Park.

Ik wou deze serie bekijken omdat Richard Madden meespeelt, een van de vele acteurs die interesse zou hebben om de rol van James Bond te vertolken. Ik zie hem niet meteen in die rol hoor, maar goed daar gaat dit topic natuurlijk helemaal niet over. Ook ik ben over zijn acteerwerk niet erg euforisch, het is gewoon degelijk maar niet meer dan dat. Meestal staat hij heel ernstig en met gefronste wenkbrauwen voor zich uit te staren, met de bedoeling om iedereen die in de buurt van de minister van Binnenlandse Zaken komt te polsen. De eerste paar afleveringen zijn het betere werk en soms best wel spannend. Eens de minister omkomt, wordt het een soort kat en muisspel om de dader(s) te vinden en zijn eigen onschuld te bewijzen, en daar wordt het een stuk minder interessant. Het wordt ook steeds meer ongeloofwaardig, zoals bijvoorbeeld hoe de politie een verdachte laat meedoen aan het speurwerk. De allerlaatste aflevering met de bomgordel vond ik wat langdradig. Je weet toch zo hoe het zal aflopen, anders komt er natuurlijk geen tweede seizoen.

De korte speelduur van deze miniserie (6 afleveringen van een uur) is inderdaad een pluspunt. En het is ook aangenamer om dergelijke series in een paar avonden te bekijken, in plaats van steeds te moeten wachten tot er een nieuwe aflevering op tv komt.

Van de eerste minuut zat ik al helemaal in het verhaal. Bryan Creston zet bijna een Jeckel en Hyde rol neer, een man met een gespleten persoonlijkheid. Hij verkiest om geen slachtoffer te zijn maarhet initiatief te nemen om zijn gezin financieel te ondersteunen. Zoals het gesprek met zijn zwager die politieman is te kennen geeft, is hetgeen maatschappelijk en moreel aanvaardbaar is aan verandering onderhevig. Soms is het even wennen aan de toon van deze serie omdat de (zwarte) humor, het drama en geweld elkaar voortdurend afwisselen. Er is over het algemeen een goed evenwicht, vooral de humor en de actie werken goed. Op naar het tweede seizoen!

"I can't be all about like... spelling and shit!"

Het tweede seizoen begint erg sterk met het conflict met de maniak Tuco en de oude Hector in de rolstoel met de fietsbel. Ook de introductie van de corrupte advocaat Saul Goodman en Jane, de love intrest van Jesse. En Hank de politieman en zwager van Walter krijgt meer uitdieping in dit seizoen.

In dit derde seizoen weer veel actie, conflicten tussen de verscheidene karakters en een interessante ontwikkeling van de verhaallijn. De Mexicaanse drugverkoper Tuco is nu vervangen door zijn twee neefjes die op wraak uit zijn. Het leuke is dat geen enkel personage helemaal zuiver op de graat is. Ze hebben bijna allemaal een goede en slechte kant. Walter de liefhebbende vader die meth produceert, zijn vrouw die hem bedriegt en uit zijn eigen huis laat zetten maar zijn kinderen niet wil zeggen dat hun vader een crimineel is, Hank de vrolijke politieman die het niet zo nauw neemt met de wettelijke procedures, zijn vrouw (die blijkbaar gek is van de kleur paars) staat haar man door dik en dun bij maar is zelf een winkeldievegge enz. Jesse wordt meer en meer een vervelend ventje, maar zijn nieuwe rehabiliterende love interest Andrea (die hij net als Jane weer verslaafd wil maken) is een aangename aanwinst maar krijgt slechts een kleinere rol toebedeeld.

Iets minder sterk dan de vorige drie seizoenen. Op den duur geraak je wel een beetje uitgekeken op dat meth-lab en die geelkleurige pakken. Jesse wordt met zijn gezeur in de afkickgroep en zijn opstandig gedrag tegenover Walter en Mike hoe langer hoe vervelender, en is eigenlijk totaal overbodig geworden zowel voor Walter als voor Gus. Ik hoopte dan ook dat hij vroeg of laat eindelijk uit de weg geruimd zou worden, maar dat was natuurlijk ijdele hoop. Pas rond aflevering 7 wordt het weer interessant, met het speurwerk van Hank die Gus op de hielen zit en het geschil tussen de verscheidene kartels. Het verhaal blijft wel boeien, hoewel het nieuwe er een beetje af is. Ook is er minder humor en wordt de klemtoon meer op het geweld en de interne ruzies gelegd. Gelukkig is het acteerwerk over het algemeen op niveau, vooral van hoofdrolspeler Bryan Cranston. Het viel mij trouwens op dat twee acteurs een rol hadden in de gangsterfilm Scarface uit 1983: Mark Margolis (als Hector in Breaking Bad en Alberto de hitman in Scarface) en Steven Bauer (als Eladio in Breaking Bad en Manny in Scarface).

Ook dit vijfde seizoen is weer genieten, maar seizoen 1-3 zijn toch de beste. Mr. White is een figuur om nooit meer te vergeten, een glansrol van Bryan Cranston. Jesse is hoe langer hoe ergerlijker, met zijn bloeddoorlopen traanoogjes en emotionele breakdowns. Hank wordt in dit laatste seizoen minder de sympathieke oom en meer de bezeten speurder die zijn eigen opvliegendheid niet in de hand kan houden. De minste rol is wel die van Mari, die zeurkous haalt iedereen het bloed vanonder de nagels. Ook het zoontje van Walter wordt een ettertje en zijn vrouw een bitch. Eigenlijk weet enkel Walter zelf mijn sympathie te behouden, hoewel hij in dit seizoen enkele domme beslissingen neemt zoals zomaar in de valstrik lopen van Hank en Jesse, en de politie bellen vanuit zijn onderduikadres . Op het einde weet hij zich toch nog een beetje te herstellen door Jesse te bevrijden van de bende van Todd's oom en een manier te vinden om het geld aan zijn gezin na te laten.